เวลาล่วงเลยไป เจ็ดวันผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
ค่ำคืนนี้ ณ ภูเขาหลังยอดเขาร้อยสมุนไพร ทุ่งหญ้ามืดมน
บนพื้นดิน ลมหนาวโหยหวน ทว่าในห้องลับใต้ดินกลับอบอุ่นไปด้วยควันไฟ
ฉีหยางนั่งขัดสมาธิบนแท่นหินสำริด เตาหลอมโอสถทองแดงม่วงตรงหน้าถูกเพลิงวิญญาณพิษไม้สีเขียวอมดำลุกห่อหุ้ม
ภายในเตาเกิดเสียงอื้ออึงอัดอั้นดังเป็นระยะ ควันพิษน่าหวาดหวั่นทะลุผ่านรอยต่อฝาเตาลอยออกมา ทว่ากลับถูกฉีหยางสูดกลืนเข้าสู่ร่างกายอย่างแม่นยำ
“ฤทธิ์ยาแห่งผลไม้พิษสวรรค์ช่างดุร้ายยิ่งนัก”
แววตาหม่นหมองของฉีหยางวาบประกายเฉียบคม
ในมือเขาถือน้ำเต้าดำลึกลับอยู่ เพียงครู่ก่อน เขาใช้น้ำเต้าดำเร่งให้ต้นกล้าผลไม้พิษสวรรค์ที่ได้จากตำหนักฝึกโบราณในหนองพิษพันพิษเจริญเติบโตจนสุกงอม
ประกอบกับพฤกษ์พิษชั้นสองอีกกว่าโหล เขากำลังหลอมโอสถเกรดสองขั้นล่างที่ชื่อว่าโอสถรวมแก่นพิษสวรรค์
โอสถนี้ตามชื่อ ก็คือโอสถที่ใช้เสริมรากฐานการบำเพ็ญขั้นสร้างฐานรากโดยเฉพาะ
ครึ่งชั่วยามต่อมา เสียงอื้ออึงภายในเตาหลอมก็หยุดลงอย่างฉับพลัน
ฉีหยางตบฝาเตา โอสถสามเม็ดสีม่วงดำทั้งเม็ด พื้นผิวมีควันพิษแผ่บางๆ ลอยเข้าสู่ฝ่ามือ
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฉีหยางกลืนโอสถรวมแก่นพิษสวรรค์หนึ่งเม็ดเข้าสู่ร่างกาย
โอสถเข้าปากก็ละลาย กลายเป็นพลังพิษมหาศาลดุร้าย ตรงพุ่งเข้าสู่ทะเลคริสตัลวิญญาณห้าธาตุในตันเถียนของเขา
ฉีหยางรีบใช้เคล็ดหล่อเลี้ยงวิญญาณห้าพิษ โม่ธาตุทั้งห้าหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว บดขยี้พลังพิษอันบ้าคลั่งนี้ทีละน้อย ดูดซับ และเปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณพิษไม้อันบริสุทธิ์
ผ่านการหลอมตลอดทั้งคืน ฉีหยางค่อยๆ ลืมตาขึ้น ผายลมหายใจเศร้าหมองยาวหนึ่งครั้ง
“ขั้นสร้างฐานรากช่วงต้น สำเร็จอย่างมั่นคงแล้ว”
ฉีหยางกำหมัด ทดสอบพลังอันราวกับสามารถเคลื่อนภูเขาถมทะเลภายในร่างกาย แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ