“วายร้ายที่ลอบโจมตีคน! รีบกลิ้งออกมาเดี๋ยวนี้!”
หัวหน้าชุดดำโกรธจัดสุดขีด ดวงตาแดงก่ำกวาดมองไปรอบทิศ
พลังขั้นฝึกปราณชั้นแปดของเขาระเบิดออกมาอย่างเต็มกำลัง เกราะธาตุดินปิดกั้นพิษหมอกไว้ข้างนอกอย่างมิดชิด
ตราบใดที่เขาไม่ถอดเกราะ พิษหมอกนี้ก็ทำอะไรเขาไม่ได้!
การกดทับด้วยระดับขั้นที่เหนือกว่าฉายชัดเจนในชั่วขณะนี้
“ให้ข้ากลิ้งออกไป? ข้าคงมีสมองบกพร่องถึงจะออกไปสู้กับเจ้าขั้นฝึกปราณชั้นแปดตัวต่อตัว”
ฉีหยางในหล่มโคลนหัวเราะเย็นในใจ
กับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งดั่งกระดองเต่าแบบนี้ ฉีหยางจะไม่ยอมเข้าใกล้แม้ครึ่งก้าว
ฝ่ามือเขาพลิกขึ้น ยันต์อัสนีอัคคีระดับหนึ่งกลางสิบแผ่นที่วาดลวดลายสีแดงเข้มปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ
ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือยหรือการลองเชิง ฉีหยางกระตุ้นยันต์อัสนีอัคคีล้ำค่าทั้งสิบแผ่นนี้พร้อมกัน แล้วสาดใส่หัวหน้าชุดดำดั่งดอกไม้โปรย!
ตูม!!!
ยันต์อัสนีอัคคีทั้งสิบแผ่นระเบิดพร้อมกัน แสงไฟและสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลืนกินหัวหน้าชุดดำเข้าไป!
คลื่นกระแทกอันดุเดือดของอัสนีและอัคคีสะท้อนไปมาในหุบเขาแคบ ๆ สั่นจนเศษหินบนหน้าผาสองข้างร่วงหล่นกรุบกราบ
“อ้าก!!!”
จากกลางกองเพลิงและสายฟ้ามีเสียงร้องอย่างทุกข์ทรมานของหัวหน้าชุดดำดังออกมา
เกราะธาตุดินของเขาถูกระดมยิงด้วยยันต์อัสนีอัคคีระดับหนึ่งกลางสิบแผ่น ในที่สุดก็เต็มไปด้วยรอยร้าวดั่งใยแมงมุม แล้วก็แตกละเอียดในที่สุด!
เกราะแตก พิษหมอกเริ่มไหลเข้าทางเจ็ดรูบนใบหน้าของเขา
หัวหน้าชุดดำพ่นเลือดดำออกมากำใหญ่ พลังวิญญาณเริ่มสลายอย่างบ้าคลั่ง
แต่ท้ายที่สุดเขาก็เป็นคนแกร่งขั้นฝึกปราณชั้นแปด กัดลิ้นตัวเองให้สติกลับมา ยกดาบใหญ่หมายจะพุ่งออกจากหุบเขา
“จะหนี? ไปเกิดใหม่ดีกว่า”
ในจังหวะที่หัวหน้าชุดดำหันหลัง ฉีหยางในหล่มโคลนมีแววตาคมกริบ แขนเสื้อขวากระตุกอย่างรุนแรง
หน้าไม้ซ่อนแขนอันประณีตดีดออกมา ลูกดอกสีดำอาบยาพิษร้ายแรงถึงตายพุ่งออกจากมุมอับอย่างเหลือเชื่อ!