หมาป่ามารกระหายเลือดคำรามไล่ตามฉีหยางไม่ลดละ ประสาทสัมผัสอันเฉียบไวของมันไม่อาจสัมผัสได้ถึงยาอ่อนกำลังที่โปรยไว้
มันพุ่งชนไปทั่วทุกทิศทาง บดขยี้พุ่มไม้ที่เปื้อนผงยาพิษจนแหลกละเอียด ผงยาพิษจำนวนมากไหลเข้าสู่ปอดของมันตามลมหายใจ!
เพียงแค่สิบลมหายใจ เจ้าหมาป่ามารกระหายเลือดที่เมื่อครู่ยังเร็วราวสายฟ้าก็ชะลอความเร็วลงอย่างน่าประหลาด!
ขาอันทรงพลังของมันเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ลมหายใจที่พ่นออกมามีกลิ่นคาวก็อ่อนแรงลง แม้แต่ดวงตาแดงก่ำของสัตว์อสูรก็เริ่มพร่ามัว
“เกิดอะไรขึ้น? เจ้าสัตว์เดรัจฉานนั้นทำไมไม่ขยับแล้ว?”
เหออู่และพวกที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
ในขณะนั้นเอง ฉีหยางที่วิ่งหนีอย่าง “ไร้ทิศทาง” มาตลอดกลับลื่นล้มลงไปทั้งตัวในหลุมดิน
และทิศทางที่เขาล้มลงนั้น ตรงกับต้นไม้ใหญ่ที่เหออู่และพวกซ่อนตัวอยู่พอดี!
หมาป่ามารกระหายเลือดที่สูญเสียเป้าหมาย แม้ร่างกายจะอ่อนระโหยโรยแรง แต่สัญชาตญาณความกระหายเลือดในกระดูกก็ยังผลักดันให้มันคลุ้มคลั่งอยากฉีกกัดสิ่งมีชีวิต
ดวงตาสีแดงฉานของมันเงยขึ้นตามทิศทางที่ฉีหยางล้มลง และปะทะกับสายตาของเหออู่และพวกบนต้นไม้โดยตรง!
คำราม!!!
หมาป่าอสูรส่งเสียงคำรามแหบแห้ง ขาหลังถีบพื้นอย่างแรง แม้เพราะพิษจะกระโดดไม่สูงนัก แต่ร่างกายอันมหึมายังคงชนเข้ากับลำต้นของต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นอย่างแรง!
กร๊อบ!
ต้นไม้ใหญ่ที่คนสามคนโอบไม่รอบถูกชนจนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เหออู่และพวกบนต้นไม้ที่ตั้งตัวไม่ติด ร่วงหล่นลงมาจากความสูงกว่าสิบจั้งราวกับเกี๊ยวทิ้งลงหม้อ!
“โอ๊ย!”
เหออู่กระแทกพื้นอย่างหนัก ยังไม่ทันจะลุกขึ้น หมาป่ามารกระหายเลือดที่คลุ้มคลั่งเพราะพิษก็งับขาของเขาเอาไว้แล้ว!
“อ๊ากก!!! ขาของข้า! ช่วยด้วย! รีบช่วยข้าสิ!”
เหออู่ส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด เลือดสดเปื้อนพื้นดินอย่างรวดเร็ว
ญาติของผู้ดูแลอีกหลายคนตกใจแทบขวัญแตก ไม่มีใครกล้าคิดถึงการช่วยเหลือ ต่างชักอาวุธวิเศษขึ้นมาหวังจะโต้กลับ