หญิงเฒ่าจ้าวหัวเราะหึ ๆ สองครั้ง
“ข้าแก่แล้วก็จริง แต่ไม่ให้ข้อมูลเปล่า ๆ หรอก มีสองเรื่อง เรื่องแรก เจ้าช่วยข้าขนของเข้าไปลึกหน่อย ราวหกร้อยลี้ ต้องย้ายกล้าพฤกษ์วิญญาณสายพิษสิบต้น ค่าตอบแทนคือศิลาวิญญาณชั้นกลางหนึ่งร้อยก้อน”
ศิลาวิญญาณชั้นกลางหนึ่งร้อยก้อน?
ฉีหยางใจไหววูบ นี่ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย เทียบเท่าศิลาวิญญาณชั้นต่ำหนึ่งหมื่นก้อน
แค่ย้ายพฤกษ์วิญญาณสิบต้นก็ให้มากขนาดนี้เชียวหรือ? ไม่ใช่พฤกษ์วิญญาณล้ำค่าอย่างยิ่ง ก็หญิงเฒ่าจ้าวคงต้องการตั้งฐานที่มั่นบางอย่างในส่วนลึกอย่างเร่งด่วน
“แล้วเรื่องที่สองเล่า?”
หญิงเฒ่าจ้าวหุบยิ้ม ดวงตาขุ่นมัวจ้องฉีหยางเขม็ง
“เรื่องที่สอง หากวันใดคนจากหอเยาวภักดีบุกเข้ามาถึงส่วนลึกจริง ๆ ข้าต้องการที่พักพิงอันปลอดภัยสักแห่ง”
นางเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างมีนัยลึกซึ้ง “บริเวณที่เจ้าอาศัยอยู่มีหมอกพิษเข้มข้นเกินกว่าพวกเขาจะทนไหว ต่อให้เผาเปิดอุโมงค์ขึ้นมา ก็รักษาไว้ได้ไม่นาน”
“ข้าไม่เข้าไปในที่ของเจ้า แค่หามุมสักแห่งใกล้ ๆ แล้วซ่อนตัวอยู่ก็พอ เราจะได้คอยหนุนหลังกัน หากเกิดเรื่องผิดปกติขึ้นจะได้ส่งข่าวถึงกัน”
ฉีหยางมิได้ตอบตกลงในทันที
ข้อเสนอของหญิงเฒ่าจ้าวฟังดูสมเหตุสมผล ทว่าเขาไม่เคยยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้อาณาเขตของตนโดยง่าย
“เรื่องแรกข้าทำได้ ส่วนเรื่องที่สอง...ค่อยว่ากันอีกที”
หญิงเฒ่าจ้าวไม่ได้ยืนกราน เพียงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
“ได้ อีกสามวันข้าจะนำกล้าพฤกษ์วิญญาณไปส่งที่ผากระดูกแห้ง เจ้าค่อยมารับตามเวลาแล้วกัน”
ทั้งสองแลกเปลี่ยนข่าวคราวเกี่ยวกับสาขาของหอเยาวภักดีอีกไม่กี่ประโยค ก่อนจะแยกย้ายกันไป
หญิงเฒ่าจ้าวมุ่งหน้าไปทางเหนือ ร่างของนางหายลับไปในหมอกสีเทาอย่างรวดเร็ว
ฉีหยางย้อนกลับตำหนักฝึกตามทางเดิม ระหว่างทางสมองของเขาครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว
การรุกคืบของหอเยาวภักดีรวดเร็วและดุดันกว่าที่คาดไว้มาก หากพวกเขาฝ่าคอขวดแปดร้อยลี้เข้ามาได้จริง ระยะกันชนปลอดภัยที่เหลือให้ฉีหยางก็จะมีเพียงเจ็ดร้อยลี้