ชายแขนเดียวชะงักไป ก่อนจะหันมอง
เห็นเพียงชายวัยกลางคนร่างผอมแห้งคนหนึ่งแบกจอบยืนอยู่ห่างออกไปสามจั้ง สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทา รองเท้าผ้าเก่าขาด มือเต็มไปด้วยหนังด้าน ดูราวกับเพิ่งเดินทางไกลมา ใบหน้าเปื้อนฝุ่นมอมแมม
ขั้นสร้างฐานรากช่วงต้น?
ญาณวิญญาณของชายแขนเดียวกวาดผ่านร่างฉีหยาง ก่อนจะหัวเราะเยาะ
“มีคนรนหาที่ตายมาอีกคนหรือ? ไสหัวไป ข้าไม่ได้มีความแค้นกับเจ้า”
ฉีหยางไม่ขยับ เขามองผู้บำเพ็ญอิสระหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นกับหญิงผู้บำเพ็ญที่หมดสติ จากนั้นจึงมองชายแขนเดียว สีหน้าและแววตาราบเรียบไม่แปรเปลี่ยน
คำพูดที่ชายแขนเดียวบอกว่าจะดูดพลังวิญญาณจนแห้งเหือดนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัวเขา พลังวิญญาณถูกสูบจนหมดสิ้น ก่อนตายยังมีรอยยิ้มบนใบหน้า… วิธีการของป้อมปราการเจิ้นเป่ย
แม้จะไม่ใช่คนเดียวกัน แต่ต้องเป็นพวกเดียวกันแน่
ฉีหยางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่า จังหวะพูดเชื่องช้า
“สหายเต๋า เรื่องฆ่าคนชิงสมบัติข้าไม่อาจก้าวก่าย แต่ที่เจ้าพูดถึงการดูดพลังวิญญาณจนแห้งเหือด… นั่นเป็นวิชาแบบใดหรือ?”
ชายแขนเดียวหรี่ตาลง
คำถามนี้ช่างแปลกประหลาด คนทั่วไปเมื่อพบเหตุการณ์เช่นนี้ ย่อมไม่หนีก็ร้องขอชีวิต ไม่มีใครมาไต่ถามที่มาของวิชาในเวลาเช่นนี้
“เจ้าไม่กลัวตายหรือ?”
น้ำเสียงของชายแขนเดียวเปลี่ยนไป แฝงแววพินิจพิจารณาอยู่หลายส่วน
ฉีหยางส่ายหน้า
“กลัวสิ เพราะกลัว ข้าถึงอยากรู้ให้แน่ชัดว่าเจ้าเป็นใครมาจากไหน เผื่อวันใดเจ้าหาที่อยู่ของข้าพบ ข้าจะได้ไม่ตายไปโดยไม่รู้ว่าตายอย่างไร เช่นนั้นคงน่าเจ็บใจแย่”
ชายแขนเดียวจ้องเขาอยู่สามลมหายใจ ก่อนจะพลันหัวเราะออกมา
“น่าสนใจ เจ้าเป็นคนฉลาด น่าเสียดายที่คนฉลาดมักตายเร็ว”
เขาเก็บดาบโค้ง ก่อนยกมือวาดอักขระประหลาดกลางอากาศ
อักขระนั้นเป็นสีแดงเข้ม วูบไหวเพียงชั่วพริบตาก็หายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวหวานจาง ๆ