เซินว่างเอนกายพิงโซฟาหนังแท้อย่างเกียจคร้าน ใช้มือครึ่งหนึ่งหนุนหัว หรี่ตามองภาพบนหน้าจอ
นานเข้า ก็หัวเราะเบา ๆ
“น่าสนใจ”
จากนั้นก็ส่งข้อความหาซู่ฮยี่ “สืบประวัติของผู้หญิงคนนี้ให้ละเอียด ยิ่งละเอียดยิ่งดี”
ซู่ฮยี่ตอบ “ครับ”
สลับหน้าต่างผู้ติดต่อ พิมพ์ด้วยมือเดียว [กลัวขนาดนี้เลยเหรอว่าจะไปหาเธอ]
เวินเนี่ยนซีพยักหน้าเป็นจังหวะ [อื้ม ตอนนี้ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น นายบอกว่าไม่มีเงินก็ต้องใช้ตัวคืน ฉัน……กลัว]
[เชอะ]
ฟังน้ำเสียงแบบนี้ ทำไมรู้สึกเหมือนโดนรังเกียจยังไงไม่รู้
เซินว่าง [ฝีมือฉันไม่ได้แย่ขนาดนั้น]
แมวน้อย [ฉันไม่ได้รังเกียจฝีมือนาย ฉัน……ฉันแค่กลัว]
เซินว่าง [ครั้งแรกเหรอ? ไม่เคยทำมาก่อน?]
เวินเนี่ยนซีไม่อยากตอบคำถามนี้ ก็เลยแกล้งทำเป็นไม่เห็น
ก่อนหน้านี้ตำแหน่งสไตลิสต์ที่เคยไปสัมภาษณ์ คิดว่าน่าจะไม่ได้แล้ว ที่ไหนได้ ผ่านไปอาทิตย์นึงถึงเพิ่งส่งข้อความมาให้ไปทดลองงาน
ช่วงนี้ทางร้านดอกไม้ไม่มีข่าว คงเป็นเพราะขายไม่ดี
เฮ้อ——
ใส่เสื้อกันแดด หยิบร่มเตรียมออกจากบ้าน
เวินเนี่ยนซีส่งข้อความเสียงไปหาเขา “ฉันจะออกไปข้างนอกแล้ว นายรีบนอนได้แล้ว ราตรีสวัสดิ์”
เซินว่างไม่ตอบ เวินเนี่ยนซีก็ไม่คิดจะใส่ใจ
เซินว่างเพิ่งจะโอนรูปจากคอมฯ ไปที่โทรศัพท์มือถือ ก็ได้รับข้อความจากอาจารย์ที่ปรึกษา
ใกล้จะเรียนจบ เรื่องเยอะขึ้นเรื่อย ๆ
รวมถึงเรื่องวุ่นวายน่าเบื่อในบ้านอีก พอให้เขายุ่งจนไม่มีเวลาไปหาเรื่องเวินเนี่ยนซีช่วงนี้
การดูแลควบคุมเธอก็ผ่อนคลายลงบ้าง
เวินเนี่ยนซีตามที่อยู่มาถึงร้านอานนาย ในห้างใจกลางเมือง