สอบวิชาสุดท้ายอย่างวิชาความคิดการเมืองเสร็จ เวินเนี่ยนซีก็รู้สึกตัวเบาสบาย
"ในที่สุดก็สอบเสร็จสักที อาทิตย์นี้เพื่อเตรียมตัวสอบ ตาฉันดำเป็นแพนด้าเลย"
ซูชินเหอกางแขนยืดเส้นยืดสาย "ขอให้ฟ้าช่วยไม่ให้ฉันสอบตกนะ วิชาปั้นแกะสลักรู้สึกว่าจะไม่รอด ขอให้อาจารย์ช่วยเข็นฉันขึ้นฝั่งหน่อย ให้คะแนนเก็บฉันเต็ม"
ปกติเธอวาดรูปบนแท็บเล็ตเยอะ เลยไม่ได้แตะงานปั้นแกะสลักมานาน
จี้ไห่ถังถือกระเป๋า แล้วก็เอาแขนข้างหนึ่งโอบไหล่เจียงเยว่ไว้ "เป็นอะไรไป ช่วงนี้เห็นเธอไม่ค่อยมีความสุขเลย"
"ดวงอาทิตย์น้อยของห้องเราจะหมดไฟแล้วเหรอ?"
เวินเนี่ยนซีเดา "เหมือนตั้งแต่การแข่งบาสเก็ตบอลวันนั้นมาเธอก็ไม่ค่อยมีความสุข ถูกปฏิเสธไม่เป็นไรหรอก เราไปอย่างเปิดเผยก็ได้ แค่เขาเสียดายเอง คนผู้ชายบนโลกนี้มีตั้งมากมาย ขาดเขาไปคนหนึ่งก็ไม่เห็นเป็นไรเลย"
เจียงเยว่ถอนหายใจ "หรือเพราะว่าฉันเตี้ยเกินไปกันนะ"
"จริงๆ แล้วเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธฉันซะทีเดียว รู้สึกเหมือนกับว่าฉันไปสารภาพรักเขา แต่เขาไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธอะไรเลย"
"อะไรนะ เธอไปสารภาพรักเขามาเหรอ?"
เจียงเยว่รีบส่ายหน้า "ฉะ...ฉันไม่ได้"
วันนั้นในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
"คุณ...คุณรุ่นพี่เฉิน"
เฉินป๋อเยี่ยนตัวสูง ประกอบกับเจียงเยว่เป็นคนขี้อาย กลัวจนไม่กล้าเงยหน้ามองเขา
สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างอิสระ ตั้งแต่ริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ไล่ลงไปถึงช่วงอกที่ปรากฏให้เห็นรางๆ
แทบจะในชั่วพริบตาเดียว ข้างล่างก็ค่อยๆ แข็งตัวขึ้นมา เขาใช้เสื้อผ้าบังไว้อย่างใจเย็น
"มาหาฉันมีธุระเหรอ?"
น้ำเสียงราบเรียบ มีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงแค่ไหน
เจียงเยว่ตื่นเต้นจนแก้มแดงเรื่อ ปลายหูร้อนผ่าว นานมากเธอก็ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาทีหนึ่ง "คือ...ฉันเพิ่งเห็นพี่เล่นบาสเก็ตบอลแล้วรู้สึกเท่ดี..."