เวินเนี่ยนซีพ่ายแพ้ต่อการเกเรที่ไร้ขีดจำกัดของเขาอย่างสิ้นเชิง
แมวน้อย[เน็ตช้ามากเลย ส่งอะไรมาฉันเห็นไม่ชัด]
จากนั้นก็ลบรูปและข้อความนั้นทิ้ง แล้วทำการจับหน้าจอเพื่อส่งภาพตัดต่อนั้นไป เพื่อปลอมแปลงหลักฐานยืนยันว่าตัวเองไม่ได้รับข้อความจริงๆ
แมวน้อย[ฉันง่วงมากแล้ว ราตรีสวัสดิ์นะแฟน]
เซินว่างหัวเราะด้วยความโมโห คิดว่าเขาถูกหลอกเหมือนคนโง่หรือไง
เก็บหนังสือเรียน หยิบปากกาขึ้นมาหนึ่งด้ามเตรียมไปโรงเรียน
ที่หน้าประตูเจอฟู่เยี่ยน ฝ่ายหลังยื่นอาหารเช้าให้เขาอย่างเขินอาย
เซินว่างรับมา "ว่าไง? ฉันจะกินเธอได้หรือไง?"
ฟังจากน้ำเสียง คงไม่โกรธแล้ว
การใช้ชีวิตแบบพึ่งพาคนอื่น เขาทำตัวระมัดระวังเป็นพิเศษ
"ใช่สิ ตอนนี้เธอแค่ทะเลาะกับแมวน้อย คนที่ซวยก็คือฉัน" ระหว่างรอลิฟต์ เขาพูดพร้อมกับตบไหล่เขาอย่างมีความหมาย "ดูท่าทางสองคนตอนนี้เข้ากันได้ดีนะ เป็นไงบ้าง? ใจเต้นหรือยัง?"
เซินว่างสะพายกระเป๋าข้างเดียว "ใจเต้นเป็นความรู้สึกยังไง?"
"เฮ้อ..." ฟู่เยี่ยน "ใจเต้นก็คือจะรอคอยให้เธอส่งข้อความหา อยากอยู่กับเธอตลอดเวลา ถึงแม้จะไม่ได้ติดต่อกัน แต่ในหัวก็เต็มไปด้วยความคิดว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้"
"เธอเคยมีความรู้สึกแบบนี้ไหม?"
ติ๊ง——
ประตูลิฟต์เปิด
เซินว่างเอามือล้วงกระเป๋าเดินเข้าไปอย่างเกียจคร้าน สายตามองตรง "ไม่เคย"
"ไม่ใจเต้นแล้วเมื่อคืนโกรธอะไรหนักหนา?"