เซินอู๋โหยวยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ อ้าปากอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับไม่มีคำใดหลุดออกมา
ห้าปีที่ไม่ได้พบกัน ความรู้สึกที่ฝังลึกอยู่ในใจค่อย ๆ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา
ฟู่ลี่เยี่ยนยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางแสงที่ส่องย้อนมา จึงมองสีหน้าไม่ชัด “จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ”
เซินอู๋โหยวเม้มปาก “คุณ... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“ฉันตั้งใจมาหาเธอ มีบางเรื่องที่เก็บกดอยู่ในใจมานาน อยากหาใครสักคนมาพูดให้เข้าใจกัน”
“มาหาฉันทำไม เราก็ไม่ได้สนิทกันสักหน่อย”
ฟู่ลี่เยี่ยนมองใบหน้าของหญิงสาวที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ ในที่สุดวันเวลาที่เขาได้แต่หลบอยู่ไกล ๆ คอยแอบมองเธอ มองเธอยิ้ม มองเธอร้องไห้ ก็สิ้นสุดลงเสียที
การบำบัดฟื้นฟูที่ยาวนานถึงสามปี ในที่สุดก็ทำให้เขากลับมายืนได้เหมือนคนปกติ
เพียงแต่เวลาของเขามีจำกัด
“เสี่ยวโยว เธอยังโกรธฉันอยู่ใช่ไหม”
ฟู่ลี่เยี่ยนลองก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว ยกมือขึ้นหมายจะแตะตัวเธอ เซินอู๋โหยวก็ถอยหลังหนึ่งก้าว หลบมือของเขา
เธอยิ้มอย่างปล่อยวาง “ผ่านมาตั้งนานแล้ว จะโกรธหรือไม่โกรธก็ไม่สำคัญแล้ว”
“ขาคุณหายดีแล้วเหรอ”
ฟู่ลี่เยี่ยนตอบ “อืม หายแล้ว”
ตอนนี้เขาคู่ควรกับเธอแล้ว
เขาพูดกับตัวเองเงียบ ๆ ในใจ
สิ่งที่เขาเสียใจที่สุดในชีวิตก็คือการเป็นฝ่ายบอกเลิกเธอ ตอนที่ขาทั้งสองข้างไร้ความรู้สึก ต้องนอนอยู่บนเตียงเหมือนคนไร้ค่า นั่นเป็นช่วงเวลามืดมนที่สุดในชีวิตของเขา
แต่เขากลับผลักแสงสว่างดวงสุดท้ายที่อยู่ข้างกายออกไปด้วยมือของตัวเอง