เวินเนี่ยนซีชินชากับพฤติกรรมของเขาไปแล้ว เธอเริ่มคุ้นเคยกับการที่เขาชอบจับใจความมาบิดเบือน
แมวน้อย[เธอ?]
[คนในรูปหุ่นดีทั้งนั้น อาจจะถ่ายออกมาไม่ได้อารมณ์นั้น]
เซินว่างถือโทรศัพท์ด้วยมือเดียว แสงจากหน้าจอส่องลงบนดวงตาอันหม่นหมองของเขา
เขาหัวเราะเย็นเย้ย
รังเกียจที่หุ่นเขาไม่ดีงั้นเหรอ?
เขาลุกขึ้น ใช้มือข้างหนึ่งดึงปกเสื้อแล้วถอดเสื้อเชิ้ตสีดำทิ้งทันที ถอดไปพลางเดินไปทางห้องน้ำพลาง
เขาวางโทรศัพท์ไว้ ขาสองข้างยันอ่างล้างหน้า จ้องมองตัวเองในกระจก
ผ่านการฝึกฝนมาอย่างต่อเนื่อง กล้ามเนื้อทุกมัดพอดีตัว บวกกับผิวที่ขาว ผิวเผือด ในแสงไฟสามารถมองเห็นเส้นเลือดที่แขนได้ชัดเจน
ความสูงหนึ่งเมตรแปดสิบเก้าทำให้ห้องน้ำดูกะทัดรัดขึ้นมาทันที
เซินว่าง[รับสายสิ]
เวินเนี่ยนซีเพิ่งเห็นข้อความ คิดจะบอกว่าตอนนี้เธอไม่สะดวก แต่สายวิดีโอก็เด้งขึ้นมาทันที
ทำเอาตกใจไปหนึ่งที
เธอรีบใส่หูฟัง กลับกล้อง แล้วกดรับสาย
กล้ามเนื้อแน่นกระชับแนบชิดกับเลนส์กล้อง เปลือยเปล่าครองพื้นที่ทั้งหน้าจอ
"โอ้โห"
เวินเนี่ยนซีรู้สึกผิดเล็กน้อย มองซ้ายมองขวา โชคดีที่ช่วงนี้รถไฟใต้ดินไม่มีคนเท่าไหร่ พอแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจ เธอจึงหันความสนใจไปที่หน้าจอ
เวินเนี่ยนซี "เธอทำอะไรเนี่ย ฉันยังอยู่ข้างนอกนะ"
เซินว่างยิ้มมุมปาก จงใจสูดหายใจเข้าแล้วหมุนตัวไปมาหน้าหน้าจออย่างไม่ใส่ใจ