ความวุ่นวายยิ่งบานปลายขึ้นเรื่อย ๆ เซินว่างดิ้นรนสุดชีวิต ดวงตาแดงก่ำ มองดูเงาสีขาวลอยตามกระแสน้ำเชี่ยวกรากไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อย ๆ ถูกกลืนหายไป
เขาร้องไห้ตะโกนว่า “ปล่อยฉันนะ!”
“เนี่ยนเนี่ยนว่ายน้ำไม่เป็น……”
“เธอกลัวน้ำ!”
“พวกคุณไม่ได้ยินหรือไง! เธอกลัวน้ำ!”
เสียงเอะอะยิ่งดังขึ้น แขกที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดมอง รถยนต์ติดยาวอยู่บนสะพานลอย
“เจ้าสาวกระโดดแม่น้ำเหรอ? เรื่องนี้มันยังไงกันแน่?”
“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ดูจากสภาพของประธานเซิน คนที่กระโดดลงไปน่าจะเป็นเจ้าสาวจริง ๆ เกิดอะไรขึ้นกัน ทำไมถึงกระโดดแม่น้ำในวันแต่งงาน?”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรา……”
เซินว่างถูกกดลงกับพื้นอย่างแน่นหนา น้ำตาบดบังสายตาจนพร่าเลือน เสียงอึกทึกที่ดังอยู่ข้างหูโอบล้อมเขาไว้ ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะมืดสนิทและหมดสติไป
เซินจิ้นเหนียนได้รับข่าวและรีบรุดมาถึงในเวลาต่อมา
เขามองหลานชายที่นอนอยู่บนพื้น เห็นหลานสาวยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้าง ๆ จึงเดินเข้าไปถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
เซินอู๋โหยวร้องไห้ตอบว่า “คุณปู่ พี่สะใภ้เธอ……กระโดดแม่น้ำไปแล้ว……”
“พี่ชายอยากกระโดดตามลงไป แต่ถูกดึงกลับมา ตอนนี้หมดสติไปแล้วค่ะ”
“เนี่ยนเนี่ยนกลัวน้ำ แม่น้ำสายนี้กระแสน้ำเชี่ยวขนาดนี้ เธอต้องตายแน่ ๆ คุณปู่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้……”
เซินจิ้นเหนียนมีสีหน้าตกใจ ถอยหลังไปหลายก้าว
“คุณปู่!” เซินอู๋โหยวรีบเข้าไปประคองเขา “คุณปู่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ พี่ชายเกิดเรื่องไปแล้ว คุณปู่ห้ามเป็นอะไรไปอีกนะคะ”
เซินจิ้นเหนียนโบกมือ ฝืนทำใจให้สงบ “ให้คนไปส่งแขก เรียกรถพยาบาลก่อน พาพี่ชายเธอไปโรงพยาบาล……”