“รู้สึกว่าความทุกข์จากความรักนี่กินยากเหมือนกันนะ”
เวินเนี่ยนซีขมวดคิ้ว “คุณอา?”
“อืม เฮ้อ… เรื่องมันยาวน่ะ” อวี้หว่านจื่อยื่นนิ้วชี้ไปจิ้มแก้มเธอเบา ๆ “เนี่ยนเนี่ยน ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้ผิวเธอดีขึ้นมากเลย มีเคล็ดลับอะไรหรือเปล่า?”
เวินเนี่ยนซีใช้มือปิดแก้มที่เริ่มร้อนผ่าว “เคล็ดลับเหรอ? คงเพราะช่วงนี้ออกกำลังกาย เหงื่อออกเยอะ…”
“เธอออกกำลังกายอะไรเหรอ?”
“เอ่อ…” เวินเนี่ยนซีแต่งเรื่องขึ้นมาส่ง ๆ “ปีนเขา”
“ปีนเขาเหรอ? ทำไมตอนฉันปีนถึงไม่เห็นเหงื่อออกเลยล่ะ”
“บางทีพี่อาจปีนไม่นานมั้ง ฉันเริ่มทีไรก็อย่างน้อยสองชั่วโมง”
เวินเนี่ยนซีฝืนอธิบายอย่างยากลำบาก ได้เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าคำโกหกหนึ่งคำต้องใช้คำโกหกอีกนับไม่ถ้วนมาช่วยกลบเกลื่อน
……
หลังเลิกเรียนช่วงบ่าย
เวินเนี่ยนซีเปิดโทรศัพท์มือถือ ข้อความก็เด้งขึ้นมารัว ๆ ราวกับจะเอาชีวิตเธอ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนย้อนกลับไปตอนที่ยังคบกับเซินว่างผ่านความสัมพันธ์ทางเน็ต
เซินว่างจ๋า【ไม่ตอบข้อความ ไม่รับสายด้วย】
【เฮ้อ สุดท้ายความรู้สึกก็จืดจาง ไม่รักแล้ว เบื่อแล้ว…】
【ที่รัก เธอนอกใจหรือเปล่า?】
【ฉันยังมีโอกาสได้เป็นมือที่สามไหม?】
เซินว่างเคยเรียนอยู่ต่างประเทศ จึงพอรู้ว่าเวลาเลิกเรียนช่วงบ่ายน่าจะประมาณไหน เขาขับรถมารอที่หน้าโรงเรียนล่วงหน้าครึ่งชั่วโมง
พอเห็นข้อความ เวินเนี่ยนซีก็ยกมือกุมหน้าผาก ก่อนจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่
อายุปูนนี้แล้วยังเล่นใหญ่ได้อีกนะ
แมวน้อย【คนที่อยากเป็นมือที่สามของฉันต่อแถวยาวไปจนถึงฝรั่งเศสแล้ว พูดจาเพราะ ๆ หน่อยสิ ฉันอาจพิจารณาให้สิทธิ์แซงคิวก็ได้】