เปิดประตูเข้ามา กลิ่นหอมของอาหารก็โชยปะทะจมูก แม่บ้านเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ก่อนยิ้มมองเวินเนี่ยนซีที่เดินเข้ามา “คุณนายคะ อาหารเสร็จแล้วค่ะ ฉันกลับก่อนนะคะ จานชามวางไว้ตรงนี้ได้เลย พรุ่งนี้ฉันค่อยกลับมาล้างค่ะ”
เวินเนี่ยนซีขานรับ “อ้อ จริงสิ เช้านี้เซินว่างตื่นมากินอาหารเช้าหรือเปล่า”
“กินไข่ไปฟองหนึ่ง แล้วก็ดื่มนมอุ่นไปแก้วหนึ่งค่ะ”
“อืม ดีแล้ว เหนื่อยหน่อยนะ”
“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ไม่เหนื่อยจริง ๆ”
พูดจบ แม่บ้านก็ถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินไปทางครัว ระหว่างทางก็พับผ้ากันเปื้อน เตรียมเก็บให้เรียบร้อยแล้วค่อยกลับ
เซินว่างเดินตามเข้ามา ก่อนจะมายืนข้างโต๊ะอาหารแล้วโอบเธอจากด้านหลัง “พรุ่งนี้บ่ายไปโรงพยาบาลกันหน่อย”
“เป็นอะไรไป” เวินเนี่ยนซีหยิบหมูชิ้นเล็ก ๆ ใส่ปาก แล้วเอียงหน้ามองเขาด้วยความสงสัย
เซินว่างซุกหน้าอยู่ตรงซอกคอเธอ พลางถูไถเบา ๆ “ตอนเจอกันครั้งแรกแล้วมีอะไรกัน ฉันลืมใส่ถุงยาง”
“ผ่านไปตั้งชั่วโมงกว่าจะนึกได้”
“อะไรนะ!” เวินเนี่ยนซีเบิกตากว้าง “เซินว่าง คุณมันสารเลว!”
เซินว่างหน้าหนา ยังซุกไซ้เธอต่อ น้ำเสียงฟังดูออดอ้อนขึ้นมาด้วย “ที่รัก ฉันรู้แล้วว่าผิด”
“ตอนนั้นฉันตื่นเต้นเกินไปจริง ๆ ฉันนับเวลาแล้ว วันนี้ก็ครบหนึ่งสัปดาห์พอดี ไปตรวจได้แล้วว่าท้องหรือเปล่า”
แม่บ้านที่เดินมาถึงหน้าประตูได้ยินคำว่า ‘ท้อง’ ก็ชะงักฝีเท้า แม้แต่ท่าทางตอนเปลี่ยนรองเท้าก็ช้าลง