ได้ยินเสียง เวินเนี่ยนซีก็รีบล็อกตู้เซฟให้เรียบร้อย อุ้มกล่องสีดำเดินเข้าไปหาเขา ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพลางมองเขา “ช่วยใส่สร้อยให้ฉันหน่อยสิ อยากรู้ว่าพอใส่ไว้รอบคอแล้วจะเป็นยังไง”
เซินว่างเหลือบมองตำแหน่งตู้เซฟที่อยู่ด้านหลังเธอ แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาละสายตากลับมาแล้วขานรับเบา ๆ
งานแต่งกำหนดจัดที่ตำหนักอีไห่
เพราะเวินเนี่ยนซีมีสถานะพิเศษ จึงตัดขั้นตอนต่าง ๆ ไปไม่น้อย
“ทางคุณปู่จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว วันนี้กลับไปพักที่บ้านเก่ากัน” เซินว่างพูดพลางหยิบสร้อยขึ้นมาสวมให้เธอ
ยังมีต่างหูเพชรน้ำเงินอีกคู่ด้วย
เวินเนี่ยนซีพยักหน้า “ใส่กับชุดแต่งงานสีขาวแล้วจะดูขัดกันเกินไปไหม”
“ไม่หรอก”
หลังสวมเครื่องประดับเสร็จ เวินเนี่ยนซีก็ลุกขึ้นยืน ยิ้มหวานถามเขา “สวยไหม”
“อืม”
เธอเดินเข้าไปหา โอบแขนทั้งสองข้างผ่านเอวเขาแล้วแนบตัวกับอก “พาฉันกลับไปที่มหาวิทยาลัยก่อนนะ ฉันลืมของไว้ แล้วเราค่อยกลับบ้านด้วยกัน”
“อืม”
ระหว่างทางกลับมหาวิทยาลัย เวินเนี่ยนซีมองภาพทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เคลื่อนถอยหลังอย่างรวดเร็ว ไม่พูดอะไรสักคำ
พรุ่งนี้ก็เป็นวันแต่งงานของเธอกับเซินว่างแล้ว…
เธอจะลงมือสร้างบาดแผลฝังลึกไว้ในใจเขาด้วยตัวเอง
เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำถูกหรือผิด รู้เพียงว่าถ้าไม่ทำเช่นนี้ ต่อไปเธอก็จะไม่มีวันได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองอีก
……
มหาวิทยาลัยศิลปกรรมฮูเฉิง
“ฉันไปเอาของแป๊บเดียว เดี๋ยวก็กลับมา” พูดจบเธอก็จูบแก้มเขาหนึ่งที “รอฉันดี ๆ นะ”
ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลง ก่อนจะขานรับเบา ๆ ด้วยเสียงแหบพร่า