ห้องอาหาร
เมื่อเห็นโจวอวี่ชางพาหญิงสาวออกไปแล้ว โจวเพ่ยเชียนจึงค่อยเปิดประตูห้องน้ำ
เขายกมือขึ้นเล็กน้อย สั่งลูกน้องว่า “เปิดออก”
ลูกน้องดึงถุงสีดำที่คลุมศีรษะฟู่ลี่เยี่ยนออก ปากของเขาถูกปิดด้วยเทปกาว ดวงตาดำขลับฉายแววขุ่นเคืองจ้องมองโจวเพ่ยเชียน
โจวเพ่ยเชียนถูมือไปมา “ระวังกันหน่อย อย่าทำให้คุณฟู่เจ็บ”
พอเชือกเส้นหนาที่มัดข้อมือถูกแก้ออก ฟู่ลี่เยี่ยนก็คลึงข้อมือตัวเอง ก่อนเอ่ยด้วยริมฝีปากบาง “ฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดหนี้ค่าถูกลักพาตัวไว้ที่ไหน”
“คุณโจว เรื่องวันนี้คุณควรให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับฉัน ไม่อย่างนั้น...”
โจวเพ่ยเชียนเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา จะให้คิดคำประจบประแจงสักคำยังคิดไม่ออก ปกติเวลาติดต่อกันก็มีแต่เรื่องขู่ฟันแทงกัน
“คุณฟู่เรียกค่าชดเชยมาได้ตามใจ” เสียงผู้หญิงไพเราะใสกังวานดังมาจากนอกประตู พร้อมเสียงส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะ
ซูซื่อไน้สวมชุดกี่เพ้าสีดำ คลุมทับด้วยเสื้อขนสัตว์สีดำ แต่งหน้าจัดเดินเข้ามา โจวเพ่ยเชียนเดินเข้าไปยืนข้างเธออย่างเป็นธรรมชาติ “ที่รัก มาทำไมเหรอ”
“นั่งรถมาไกลขนาดนี้ เวียนหัวไหม”
ซูซื่อไน้ตอบ “ก็เพราะกลัวว่าคุณจะจัดการไม่ไหวน่ะสิ แล้วลูกชายล่ะ”
“ลูกชายพาเมียไปแล้ว”
“งั้นก็ดี” ซูซื่อไน้หันกลับไปมองฟู่ลี่เยี่ยน “ตราบใดที่ไม่ผิดกฎ กองรักษาความปลอดภัยยินดีรับปากคำขอของคุณหนึ่งข้อ ครั้งนี้พวกเราผิดจริง แต่สำหรับคุณฟู่แล้ว อาจไม่ใช่เรื่องร้ายก็ได้”
พอได้ยินคำว่า “เมีย” ฟู่ลี่เยี่ยนก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น