“จ่ายเงินแล้วจะจ้างคนหล่ออย่างผมได้เหรอ?”
ได้ยินดังนั้น เวินเนี่ยนซีก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “คุณนี่หลงตัวเองจังเลยนะ”
“ผมพูดความจริงทั้งนั้น” เซินว่างพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ยิ่งดูตลกกว่าตั้งใจพูดให้ขำเสียอีก “ถ้ามันยังตามตื๊อคุณอีกก็บอกผม”
“คุณจะทำอะไร?”
“ผมจะหาคนไปซ้อมมันสักยก”
เวินเนี่ยนซีขมวดคิ้ว “เซินว่าง คุณเป็นมาเฟียหรือไง?”
“ก็แค่ซ้อมมันสักยก ไม่เอาชีวิตมันก็ดีแค่ไหนแล้ว ตอนนี้ผม...เคารพกฎหมายมากแล้วนะ...”
เวินเนี่ยนซีเม้มปากเป็นเส้นตรง เธอมองไม่ออกเลยสักนิด
ซู่ฮยี่เกาหัว ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วหันกลับไป “คุณชาย ผมนึกออกแล้ว เชิ้ตเชิ่นเป็นลูกชายของเชิ้ตโย่วชิง”
“เชิ้ตโย่วชิงคือใคร?”
“ก็พ่อค้าชารายใหญ่ที่สุดในฮูเฉิงไงครับ เมื่อก่อนขายใบชา เราเคยร่วมงานกันเมื่อสองสามปีก่อน”
เซินว่างไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับอีกฝ่ายเลยสักนิด ถ้าเป็นแค่พ่อค้าขายชา มูลค่าธุรกิจที่ร่วมงานกันก็คงไม่เกินหลายสิบล้าน ยังไม่ถึงขั้นต้องให้เขาออกหน้า
“อ้อ ส่งข้อความไปหาพ่อมัน บอกว่าถ้ายังคิดถึงเมียผมอีก ตั้งแต่วันนี้จะระงับความร่วมมือ”
“ครับ”
เซินว่างก้มมองเวินเนี่ยนซี “แบบนี้พอแล้วใช่ไหม?”
เวินเนี่ยนซีพยักหน้า “ถือว่าอ่อนโยนแล้ว ใช้ได้”
เซินว่างชี้ริมฝีปากตัวเอง เป็นการบอกใบ้ที่ชัดเจนสุด ๆ
เวินเนี่ยนซีโน้มตัวเข้าไปจูบริมฝีปากเขาเบา ๆ “เดี๋ยวต้องไปโรงพยาบาลอีก ห้ามทำอะไรเกินเลย”
“ได้”
……
โรงพยาบาลเอกชนฮาเวสต็อก แผนกสูตินรีเวช