ถูกจับได้เข้าแล้ว เลยต้องสารภาพ
รู้ว่าไม่มีอะไรปิดบังเซินว่างได้ จึงทำได้แค่อธิบายเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
เป็นผู้ชายเหมือนกัน แค่ฟังก็รู้แล้วว่าเรื่องบังเอิญทั้งหมดนั้นมีคนจงใจวางแผนไว้อย่างประณีต
เขากินข้าวที่ร้านเมิ่งเซี่ยโหลวมาร่วมสิบปี เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกว่ามีคนสั่งอาหารได้เต็มโต๊ะ
ไม่ต้องพูดถึงราคาที่แพงลิบลิ่ว แค่จะเข้าไปกินก็ต้องเป็นสมาชิกแล้ว ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะกินได้ เกรงว่าถ้ารวมคนทั้งฮูเฉิงที่เข้าไปกินได้เข้าด้วยกัน ก็ยังนั่งไม่เต็มร้าน
น้องสาวโง่ ๆ ของเขาถูกหลอกแล้วยังช่วยอีกฝ่ายนับเงินให้อย่างไม่รู้เรื่อง
เซินว่างถาม “ชอบจริงเหรอ?”
เซินอู๋โหยวพยักหน้าแรง ๆ “เขาดีกับฉันมาก ยอมจ่ายเงินให้ฉัน แถมยังเคารพฉันด้วย”
เซินว่างหมุนพวงมาลัย มองไปข้างหน้า “ที่บ้านเคยขาดเงินให้เธอหรือไง?”
เพราะอ่านนิยายมากไป คิดว่าเซินว่างมาขัดขวางไม่ให้ทั้งคู่คบกัน เธอจึงตัดสินใจไม่สนอะไรแล้ว “ยังไงฉันก็จะอยู่กับเขา”
“ตายก็ยอม”
เอี๊ยด—
รถเบรกกะทันหัน ล้อเสียดสีกับพื้นถนนจนเกิดเสียงแสบแก้วหู
เซินว่างหันมามอง “ตาย?”
“เซินอู๋โหยว เธอชักจะได้ใจเกินไปแล้วนะ?”
เซินอู๋โหยวกลัวที่สุดเวลาที่เซินว่างเรียกชื่อเต็ม แต่ครั้งนี้เธอกลับกล้าหาญขึ้นมาเป็นครั้งแรก “ฉันบรรลุนิติภาวะแล้ว จะคบใครสักคนมันผิดตรงไหน!”
“คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!”
เซินว่างหัวเราะเยาะ “คบกันเหรอ?”
“เขาไม่ได้บอกเธอหรือไง? ทั้งที่พวกเธอยังไม่กลับประเทศ เขาก็ส่งคนเอาสินสอดมาส่งแล้ว คนในบ้านรู้กันหมดว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ”
เซินอู๋โหยวอึ้งไปทั้งตัว “อะไรนะ!”
เซินว่างพูด “ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกเธอสองคนไปคบกันได้ยังไง เธอรู้ไหมว่าเขาอายุมากกว่าเธอเท่าไร?”
“รู้”
“รู้แล้วยังจะคบกับเขาอีก”
เซินอู๋โหยวเม้มปาก “ฉันก็จะคบ”
ผ่านไปครู่ใหญ่
เซินว่างสตาร์ตรถอีกครั้ง “ตามใจ แต่แม่ไม่ยอมหรอก”
เซินอู๋โหยวไม่ได้พูดอะไรต่อ
พอกลับถึงบ้าน สินสอดยังวางอยู่ในห้องรับแขก ไม่นานฟู่ลี่เยี่ยนก็เดินทางตามมาถึง