ตำหนักอีไห่ บนโต๊ะอาหาร
เซินอู๋โหยวกินข้าวพลางกอดโทรศัพท์มือถือไปด้วย แถมยังหัวเราะคิกคักเป็นระยะ
หลินซื้อยุนมองเธอแวบหนึ่ง “กินข้าวอย่าเล่นโทรศัพท์”
เซินอู๋โหยวพูดว่า “แม่คะ หนูสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จแล้วนะ ให้หนูผ่อนคลายหน่อยเถอะค่ะ”
เซินว่างไม่พูดอะไร เพียงเคาะโต๊ะเบา ๆ
เซินอู๋โหยวเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่ชายที่มองมาอย่างเย็นชา แล้วกดปิดโทรศัพท์มือถือเงียบ ๆ พลางบ่นพึมพำ “ก็รู้ว่าอาศัยอายุมากกว่ามารังแกหนู”
“พูดอะไรน่ะ?”
“เปล่า... ไม่มีอะไรค่ะ” เซินอู๋โหยวพูด “อ้อ จริงสิแม่ หนูนัดกับเพื่อนร่วมชั้นว่าจะไปเที่ยวอเมริกา อีกสองวันก็ออกเดินทางแล้วค่ะ”
ปกติเวลาปิดเทอม หากไม่มีธุระอะไร เซินอู๋โหยวก็บินไปทั่วประเทศ เซินว่างจึงพูดว่า “พาบอดี้การ์ดไปด้วย”
ครั้งนี้เธอจะไปกับฟู่ลี่เยี่ยน บอดี้การ์ดที่บ้านล้วนฟังคำสั่งเซินว่าง ถ้าถึงตอนนั้นเอาไปฟ้องจะทำอย่างไร?
“ไม่ต้องหรอกค่ะ พวกเราไปกันหลายคน เพื่อนหนูจัดการทุกอย่างไว้แล้ว ถ้าพาบอดี้การ์ดไปเยอะเกินไปจะสะดุดตา แค่ออกไปเที่ยวเองค่ะ”
ในฐานะน้องสาวแท้ ๆ ที่เห็นมาตั้งแต่เล็ก เซินว่างย่อมมองออกทันทีว่าเธอกำลังโกหก แต่ก็ยังพยักหน้าตกลง
“ระวังตัวด้วย”
“รู้แล้วค่ะ!”
……
อเมริกา โรงแรมถนนหลัว
ฟู่ลี่เยี่ยนหยิบบัตรห้องพักขึ้นมา จูงมือเธอเข้าไปในลิฟต์ แล้วพูดกับที่ปรึกษาที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “พวกเราขึ้นไปเอง”
“ครับ คุณผู้ชาย ห้องอยู่ชั้นหกครับ”
ทั้งชั้นเป็นห้องของพวกเขา
ประตูลิฟต์ปิดลง ฟู่ลี่เยี่ยนวางมือบนไหล่เธอ “กำลังยิ้มอะไรอยู่?”