เดือนสิงหาคมของฮูเฉิงร้อนจนแทบจะเผาคนเป็น ๆ ให้ตายได้
เซินอู๋โหยวกลัวอากาศร้อนที่สุด พอปิดเทอมฤดูร้อนได้ไม่นานก็ชวนเพื่อนไปนอร์เวย์เพื่อหนีร้อน
ปีนี้เธออายุสิบเจ็ดแล้ว เปิดเทอมก็จะขึ้นชั้นมัธยมปลายปีสาม
ร้านเมิ่งเซี่ยโหลว เซินอู๋โหยวโยนกระเป๋าเดินทางให้คนขับรถ แล้ววิ่งขึ้นไปยังห้องส่วนตัวที่พี่ชายจองไว้ล่วงหน้า “พี่ ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงไม่รู้จักโตขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มติดโทรศัพท์มือถือแล้ว ก่อนหน้านี้พี่ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย”
เซินอู๋โหยวเพิ่งขยับเข้าไปใกล้ เซินว่างก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือทันที “เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่ามายุ่ง”
“โอ๊ะ~พี่กำลังคบใครอยู่เหรอ?”
“เปล่า ทะเลาะกับคนคนหนึ่ง”
“ทะเลาะกัน!” เซินอู๋โหยวอ้าปากค้าง เรื่องทะเลาะกันแทบไม่เคยเกิดขึ้นกับเซินว่าง เขาเกลียดที่สุดเวลาคนอื่นพูดจาขัดหูเขาเพิ่มอีกสักคำ แค่พูดมากไปอีกคำเดียว วินาทีถัดมาก็ถูกจัดการแล้ว “ผู้ชายหรือผู้หญิง?”
เซินว่างเหลือบมองเธอ “ไม่ต้องยุ่ง”
เซินว่างไม่ค่อยยุ่งเรื่องการเรียนของเธอ ดังนั้นเพิ่งมารู้ตอนนี้ว่าเทอมก่อนเธอเอาถังแก๊สไปไว้ที่โรงเรียนตอนพักอยู่หอ
“เซินอู๋โหยว ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอจะหาเรื่องตายเก่งขนาดนี้”
เซินอู๋โหยวถาม “หาเรื่องตายอะไร?”
เซินว่างไขว่ห้าง พลิกโทรศัพท์มือถือเล่นด้วยมือข้างเดียวอย่างไม่ใส่ใจ “โรงเรียนตรวจหาเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ผิดระเบียบ แต่เธอกลับยกถังแก๊สเข้าไป ฉันควรชมว่าเธอฉลาดหรือว่า...”