หลังจากแน่ใจว่าเซินว่างออกไปแล้ว เวินเนี่ยนซีก็วางดินสออิเล็กทรอนิกส์ลง จ้องหน้าจอแท็บเล็ตอย่างเหม่อลอย
เซินจิ้นเหนียนล้มป่วยเมื่อสามปีก่อน เซินอู๋โหยวเริ่มไม่ไปร้านดอกไม้เมื่อสามปีก่อน ส่วนเธอก็หนีออกมาเมื่อสามปีก่อน……
ทุกอย่างจะบังเอิญขนาดนี้ได้อย่างไร?
เวินเนี่ยนซีเริ่มตำหนิตัวเอง ตอนนั้นเธอเห็นกับตาว่าคุณปู่ลงมือจัดการงานแต่งให้ด้วยตัวเองอย่างไร การที่เธอจากไปแบบนั้น ทำให้ท่านต้องเป็นห่วงมากแค่ไหน……
ทั้งที่ตอนนั้นยังไม่ได้พบหน้ากัน ท่านก็ยกมรกตประจำตระกูลให้เธอแล้ว……
เธอขดตัว กุมดวงตาที่ชุ่มชื้นไว้ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะโทรหาสวี่เฉินเหยา
“คุณรู้ไหมว่าคุณปู่ของเซินว่างอยู่โรงพยาบาลไหน?”
“เรื่องนี้……รอเดี๋ยวนะ ฉันไม่ได้ดูให้ละเอียด ข่าวน่าจะเขียนไว้” สวี่เฉินเหยาสลับไปเปิดแอป ไล่อ่านทีละตัวอักษร
ประวัติการศึกษาเป็นเรื่องที่ปลอมแปลงไม่ได้ หลังจากไปต่างประเทศ เธอใช้ชื่อ Nianqi Wen มาโดยตลอด เธอรู้แค่เสียงพินอิน แต่ไม่รู้ว่าชื่อภาษาจีนเขียนด้วยตัวอักษรตัวไหน
ตอนนั้นที่เธอเลือกแสดงตายต่อหน้าคนมากมาย ก็เพื่อปลุกกระแสให้มากพอ ทำให้เซินว่างเชื่อว่าเธอตายจริงและเลิกสงสัย
ไม่อย่างนั้น ไม่ว่าเธอจะหนีไปไหน สุดท้ายก็ถูกจับกลับมาอยู่ดี
“เจอแล้ว” สวี่เฉินเหยาบอก “โรงพยาบาลนานาชาติเฉินอัน ห้องพักฟื้นวีไอพี ส่วนห้องไหนฉันไม่แน่ใจ”
“อืม ขอบคุณนะ ฉันจะไปหาเอง”
เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล สวี่เฉินเหยาก็เบิกตากว้าง “คุณจะกลับประเทศเหรอ?”
“อยู่ต่างประเทศ คุณยังพอปกปิดร่องรอยได้ แต่ถ้ากลับประเทศไป ก็เท่ากับเข้าไปอยู่ในถิ่นของเซินว่าง มีโอกาสถูกพบตัวได้ง่ายมากนะ”