โจวอวี่ชางจุมพิตแก้มเธอเบา ๆ ไม่หยุด อุ้มเธอไปนั่งบนเตียง ก่อนจะย่อตัวลงจัดเสื้อผ้าให้
บางทีพอได้ยินว่าเขาจะไปแข่งหาเงินแล้วจากเธอไป เซินอู๋โหยวก็พลันควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
โจวอวี่ชางทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กอดเธอไว้แน่น คอยเช็ดน้ำตาที่หางตาให้เธอไม่หยุด
เซินอู๋โหยวสะอื้นอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะผลักเขาออกแรง ๆ “คุณไปเถอะ”
“คุณไปสิ!”
โจวอวี่ชางเพิ่งแนบตัวเข้าไป ก็ถูกตบฉาด เขาหันหน้าไปอีกด้าน แต่ก็ยังขยับกลับมาแนบเธอเหมือนเดิม “ไม่ไป”
“ที่รัก ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น”
พอเซินอู๋โหยวได้ยินคำว่า “ที่รัก” ก็หัวเราะเยาะออกมา คบกันก็ไม่ได้คบ ยังจะเรียกกันสนิทสนมขนาดนี้อีก “เจ้าชู้”
โจวอวี่ชางเอาแก้มข้างที่ชาไปถูไถกับตัวเธอ “ไม่ไป ผมไม่ไป...”
เซินอู๋โหยวถอนหายใจยาว “ฉันไปดูตัวแล้วเจอคนที่ชอบ พวกเราทำแบบนี้ต่อไปไม่เหมาะหรอก เงินเดือนที่เหลือฉันจ่ายให้คุณเป็นสองเท่า”
โจวอวี่ชางชะงักค้างไปทั้งตัว “ไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอว่า...”
เซินอู๋โหยวสบตาเขา เสียงสะอื้นติดอยู่ในลำคอ “ตกลงอะไรกัน?”
“คำพูดพวกนั้นที่ผมบอกคุณก็แค่พูดปลอบใจ คุณมีฐานะแบบนี้ ไม่มีสิทธิ์เข้าไปอยู่ในสังคมวงนั้นด้วยซ้ำ ต่อให้ผมปฏิเสธคนเป็นพันเป็นหมื่น คุณก็ไม่มีวันได้นั่งตรงข้ามผม!”
“คุณไม่ใช่บอกว่าขาดเงินเหรอ?” เซินอู๋โหยวเช็ดน้ำตา หันหน้าไปอีกทางไม่มองเขา “เห็นแก่ที่คุณปรนนิบัติฉันอย่างเต็มที่ ฉันจะจ่ายให้คุณสามเท่า”
โจวอวี่ชางกล่าว “อู๋โหยว คุณก็รู้ว่าที่ผมทำทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพื่อเงิน”