เห็นเวินเนี่ยนซีลงมา เซินว่างก็วางสายโทรศัพท์ แล้วทิ้งมันไว้ข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ
เวินเนี่ยนซีวางกาแฟลงบนโต๊ะกาแฟ “ฉันเพิ่งหัดทำ ยังไม่รู้ว่ารสชาติเป็นยังไง นายลองชิมดูสิ”
เซินว่างยกขึ้นจิบ คำเดียวก็ไอออกมาอย่างแรง
ขมเกินไป
แต่เขาก็ยังยิ้มมองเวินเนี่ยนซี “อร่อย”
เวินเนี่ยนซีอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “เดี๋ยวให้ป้าแม่ครัวทำให้ก็แล้วกัน”
พูดจบก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ซบลงในอ้อมกอดของเขา “นายไม่ต้องออกไปข้างนอกเหรอ?”
“เมื่อวานก่อนนายบอกว่าจะออกไปสักพัก แล้วก็กลับมาภายในสองวัน เรื่องจัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ”
เซินว่างจะกล้าออกไปได้ยังไง เขาไม่อยู่เธอก็ไม่ยอมกินข้าว
ตอนนั้นเอง ซู่ฮยี่ก็เดินเข้ามาพร้อมกล่องเหล็กใบหนึ่ง แล้วเปิดมันออก
โฟมสีดำภายในกล่องวางทับด้วยห่วงเหล็ก วัสดุดูเหมือนกับโซ่เหล็กที่พันอยู่บนชั้นบนทุกประการ
เซินว่างลุกขึ้น หยิบมันขึ้นมา แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ จับเท้าของเธอวางลงบนเข่าของตัวเอง
“เป็นฉันที่คิดไม่รอบคอบ ล่ามไว้มันไม่สะดวก อันนี้สะดวกกว่า”
เป็นระบบอิเล็กทรอนิกส์ มีโปรแกรมระบุตำแหน่ง หากออกนอกอาณาเขตที่กำหนด จะมีกระแสไฟฟ้าแผ่วเบาๆ
เจ็บแต่ไม่ถึงกับบาดเจ็บ
เวินเนี่ยนซีนิ่งเงียบ ไม่ได้ขัดขืน
ถึงแม้เธอจะยอมตกลงว่าไม่เลิกกัน เขาก็ไม่ได้ลดความระแวงลงเลยแม้แต่น้อย
ดูเหมือนแผนหนีจะต้องคิดกันใหม่ในระยะยาวแล้วล่ะ
สวมเสร็จ เซินว่างเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเธอ มุมปากยกขึ้น “ชอบไหม?”
เวินเนี่ยนซีขยับเท้าเล็กน้อย แล้วพยักหน้า “อื้ม”
พูดจบ เซินว่างก็กลับไปนั่งที่เดิมแล้วกอดเธอไว้ เหมือนกับว่านี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญอะไร