ตอนลงบันได ขาซ้ายของฉินซานไม่มีแรง เธอจำต้องจับราวไว้ ค่อย ๆ ก้าวลงทีละขั้น เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังชัดเป็นพิเศษในโถงบันไดอันว่างเปล่า
ใต้ตึก 20 ของหมู่บ้านเหลียนฮวา โจวเจี้ยนกั๋วยังคงยืนอยู่ตรงแนวกั้นเขต ด้านข้างมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ การแต่งกายของเธอคล้ายกับในภาพข่าว มีเพียงเส้นผมที่ปล่อยสยายลงมา
ฉินซานเดินเข้าไปพอดีกับที่หวงเยว่เงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันชั่วครู่
“หวงเยว่ใช่ไหม?”
“คุณเป็นใคร?”
“ฉินซาน จากหน่วยสืบสวนคดีอาญากองบังคับการตำรวจนครบาล”
หวงเยว่ไม่มีสีหน้าใด ดวงตายังคงแดงก่ำ ดูเหมือนเพิ่งร้องไห้มา
“พ่อแม่ฉันตายยังไง?”
“เบื้องต้นสงสัยว่าเกิดจากก๊าซเป็นพิษ แต่ยังต้องรอให้แพทย์นิติเวชตรวจสอบเพิ่มเติม”
หวงเยว่พยักหน้า “ฉันขึ้นไปดูพวกท่านได้ไหม?”
“ตอนนี้ยังไม่ได้ ตำรวจยังเก็บหลักฐานอยู่ ฉันมีเรื่องอยากถามคุณอยู่สองสามข้อ”
ขอบตาของหวงเยว่ชื้นขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนกำลังฝืนกลั้นความโศกเศร้า “ได้ค่ะ”
“คุณไปอบรมที่มณฑลตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“คืนวันหยุดสุดสัปดาห์ค่ะ เพราะเช้าวันจันทร์ต้องเข้าเรียน พวกเรากลัวว่าจะไปไม่ทัน เลยเดินทางไปก่อนหนึ่งคืน”
“คุณได้รับแจ้งข่าวเมื่อไหร่?”
“หกโมงสิบห้านาทีตอนเย็นค่ะ เพื่อนร่วมงานของพวกคุณโทรมาบอกว่าแม่ฉันโดนก๊าซพิษตอนอาบน้ำ ส่วนพ่อกำลังงีบกลางวันก็โดนพิษเหมือนกัน พอได้รับข่าวฉันก็รีบกลับมาทันที”
“แล้วครั้งสุดท้ายที่คุณติดต่อกับพ่อแม่คือเมื่อไหร่?”
“เมื่อคืนค่ะ แม่โทรหาฉัน” หวงเยว่ตอบออกมาแทบจะทันที
“คุยอะไรกัน?”
“ไม่มีอะไรเป็นพิเศษค่ะ แค่ถามว่าฉันอยู่ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง”
ฉินซานขมวดคิ้ว “ตอนนั้นอารมณ์ของแม่คุณเป็นยังไง?”
“อารมณ์ดีค่ะ บอกว่าช่วยนัดดูตัวให้ฉันแล้ว ให้กลับไปเจอกันสุดสัปดาห์ ฉันก็ตกลงค่ะ”
เธอพูดไม่เร็ว ความคิดเป็นลำดับชัดเจน ราวกับซักซ้อมไว้ล่วงหน้าหลายรอบ แต่ความเศร้าในดวงตากลับเป็นของจริง ฉินซานอดขมวดคิ้วไม่ได้
“ฉันเห็นกล่องบรรจุปูเมาอยู่บนพื้นครัวบ้านคุณ ใครเป็นคนซื้อ?” ฉินซานถาม
หวงเยว่ดูเหมือนไม่คิดว่าเธอจะถามเรื่องนี้ จึงชะงักไปครู่หนึ่ง “ฉันไม่ทราบค่ะ อาจเป็นพ่อแม่ฉันซื้อไว้ก็ได้!”
ฉินซานไม่ได้พูดอะไรต่อ “จริงสิ ฉันเห็นในห้องน้ำบ้านคุณติดตั้งเครื่องทำน้ำอุ่นใช้ก๊าซไว้แล้ว ทำไมในครัวถึงติดเครื่องทำน้ำอุ่นไฟฟ้าเครื่องใหม่อีกเครื่อง?”
“เครื่องทำน้ำอุ่นใช้ก๊าซในห้องน้ำติดตั้งมานานแล้วค่ะ ส่วนเครื่องใช้ไฟฟ้าติดตั้งเมื่อสองปีก่อน เพื่อนพ่อฉันคนหนึ่งขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ติดหนี้พ่ออยู่แต่ไม่มีเงินใช้ เลยเอาเครื่องใช้ไฟฟ้ามาใช้หนี้ บ้านเราเป็นหมู่บ้านเก่า ยังไม่มีท่อก๊าซธรรมชาติ ใช้ก๊าซหุงต้มอาบน้ำมาตลอดก็ลำบาก บางทีก๊าซก็หมด แต่แม่รู้สึกว่าใช้ไฟฟ้าแพง เลยยังใช้เครื่องทำน้ำอุ่นเครื่องเก่าเป็นส่วนใหญ่ค่ะ” หวงเยว่ให้ความร่วมมือดีจริง ๆ ถึงขั้นดูจะร่วมมือมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ
ฉินซานไม่มีคำถามแล้ว พอดีกับที่ฝ่ายเทคนิคเก็บหลักฐานเสร็จ โจวเจี้ยนกั๋วจึงให้คนพาหวงเยว่เข้าไป
“เป็นยังไงบ้าง รองหัวหน้าฉิน พอมีเบาะแสไหม?”
“ยังไม่มี แต่เธอดูสงบเกินไปหรือเปล่า?”
โจวเจี้ยนกั๋วชะงัก “สงบเหรอ? มีด้วยหรือ? ผมเห็นเธอเพิ่งร้องไห้มา ตาบวมไปหมดเลยนะ เด็กสาวน่าสงสารจริง ๆ ชั่วข้ามคืนก็เสียพ่อแม่ทั้งคู่”
ฉินซานไม่สนใจเสียงบ่นพึมพำของเขา “รอหวงเยว่ยืนยันศพแล้ว ให้แพทย์นิติเวชนำผู้เสียชีวิตทั้งสองไปก่อน”
พูดจบ เธอก็เดินออกจากหมู่บ้านอีกครั้ง
ตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว ฉินซานไม่ได้กลับบ้าน
เธอซื้อขนมปังกับน้ำจากร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ ที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง นั่งกินจนหมด แล้วกลับไปที่กองบังคับการตำรวจนครบาล
ฉินซานเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะอีกครั้ง เวลานี้ในห้องทำงานเหลือเพียงเธอคนเดียว เธอทบทวนท่าทีทุกอย่างของหวงเยว่เมื่อครู่อยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา
หวงเยว่เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา แววตาอิดโรยหลอกใครไม่ได้ แต่คำบอกเล่าของเธอเมื่อครู่กลับเยือกเย็นเกินไป แถมยังเรียบเรียงเป็นลำดับชัดเจน ไม่เหมือนลูกสาวที่เพิ่งสูญเสียพ่อแม่เลยแม้แต่น้อย
หรือเพราะเธอต้องรับมือลูกค้ารับมือยากอยู่เป็นประจำ เลยฝึกใจให้แข็งกระด้างมานานแล้ว?
ไม่สิ ต่อให้เป็นเพื่อนร่วมงานของพวกเธอ เป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญาอาวุโสที่ผ่านเรื่องหนักหนามามากมาย เมื่อต้องเผชิญกับการสูญเสียคนในครอบครัวอย่างกะทันหัน ก็ไม่ควรสงบได้ถึงขนาดนี้ แล้วมันเป็นเพราะอะไรกันแน่?
ฉินซานประคองตัวอยู่ในห้องทำงานตลอดคืน
แปดโมงเช้า เพื่อนร่วมงานทยอยกันเข้ามาทำงาน
“อ้าว นี่ไม่ใช่รองหัวหน้าฉินของเราหรือ? ไม่กลับบ้านทั้งคืนเลยเหรอ ยุ่งกับคดีใหญ่คดีไหนอยู่?” ฉินซานฟังออกว่าคนพูดเป็นสมาชิกคนหนึ่งของทีมสอง
“ไป ๆ ไสหัวไปทางโน้นเลย วันนี้นายต้องไปทำงานต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ? ยังไม่รีบไปอีก” คนที่ช่วยพูดให้เธอคือพี่จาง
“รองหัวหน้าฉิน อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหลเลยครับ เขาก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่รู้จักเอาจริงเอาจัง”
ฉินซานยิ้มให้เขา “ไม่เป็นไรค่ะ พี่จาง”
“เอ่อ ยังไม่ได้กินมื้อเช้าสินะ? ผมซื้อซาลาเปามาหลายลูก ชอบไส้อะไรล่ะ?”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไปกินที่โรงอาหารก็ได้” ฉินซานปฏิเสธน้ำใจของพี่จาง แล้วเดินออกจากห้องทำงานไป
เดิมทีเธอตั้งใจจะไปศูนย์นิติเวช แต่พอดูเวลาแล้วคิดว่าพวกเขาคงยังไม่เข้างาน ศพที่ส่งกลับไปเมื่อคืนก็ไม่น่าจะได้ผลตรวจเร็วขนาดนั้น เธอจึงเปลี่ยนใจเดินไปโรงอาหาร
ระหว่างทางเธอพบตำรวจหญิงสาวคนหนึ่งในเครื่องแบบ
“รองหัวหน้าฉิน จะไปห้องนิติเวชเพื่อรับรายงานหรือคะ?”
“หืม?” ฉินซานสงสัย
ตำรวจหญิงอธิบายด้วยน้ำเสียงสดใส “สวัสดีค่ะ รองหัวหน้าฉิน ฉันชื่อหลี่เจียเจีย เป็นเจ้าหน้าที่ธุรการของทีม ปกติเวลาหัวหน้าสวีหรือคนอื่น ๆ มีเอกสารรายงานอะไร ก็ให้ฉันไปรับค่ะ ต่อไปถ้าต้องการอะไร สั่งฉันได้เลยนะคะ”
ดูเหมือนความกระตือรือร้นของเธอจะทำให้ฉินซานพลอยอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย “ฉันไม่ได้ไปรับรายงานหรอก แต่ขอบคุณนะ”
เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วเดินออกไป
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ห้องทำงานของทีมสืบสวนคดีอาญาก็มีคนนั่งกันเต็มแล้ว
ฉินซานกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบกุญแจรถแล้วเตรียมออกไป
แต่พอเดินถึงประตู เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกวาดตามองไปรอบห้องทำงาน ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะของหลี่เจียเจีย
“หลี่เจียเจีย?”
อีกฝ่ายลุกขึ้นทันที ยืนตัวตรงเป๊ะราวกับนักเรียนชั้นประถม “รองหัวหน้าฉิน มีอะไรหรือคะ?”
“ตอนนี้ว่างไหม?”
“คะ?”
“ฉันอยากไปบ้านผู้เสียชีวิตอีกครั้ง ไม่ทราบว่าคุณไปกับฉันได้ไหม? ตามระเบียบ...” ตามระเบียบแล้ว การออกไปทำคดีต้องไปกันอย่างน้อยสองคน
หลี่เจียเจียมองเอกสารกองพะเนินบนโต๊ะ แล้วมองฉินซาน
“ได้ค่ะ รองหัวหน้าฉิน รอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ”
ระหว่างทาง ฉินซานเล่าสถานการณ์ของคดีให้หลี่เจียเจียฟังคร่าว ๆ
บ้านตระกูลหวงในตึก 20 ของหมู่บ้านเหลียนฮวาถูกปิดผนึกไว้ หลังนำศพทั้งสองออกไปแล้ว
“ไปดูในห้องต่าง ๆ หน่อย”
หลังสั่งหลี่เจียเจียแล้ว ฉินซานก็สวมถุงมืออีกครั้ง แล้วตรวจเครื่องทำน้ำอุ่นใช้ก๊าซในห้องน้ำ
เมื่อวานที่มาถึงเป็นเวลากลางคืน แสงไม่ดี แถมฝ่ายเทคนิคกำลังถ่ายรูปอยู่ เธอจึงไม่มีเวลาตรวจสอบอย่างละเอียด วันนี้เธอเลยตรวจเครื่องทำน้ำอุ่นตั้งแต่ด้านในจรดด้านนอกอีกรอบ
แปลกจริง ท่อแม้จะเก่า แต่ดูเหมือนไม่มีจุดไหนชำรุด เธอตรวจข้อต่อหลายจุดอย่างละเอียดอีกครั้ง ในที่สุด...
“หลี่เจียเจีย!”