“พรืด~”
หนานซีเห็นหนานจือที่กำลังตื่นเต้นจนออกนอกหน้าแล้วหลุดหัวเราะ จึงแกล้งทำเป็นสงสัยพลางหันไปมองหนานอวี่ “พี่ใหญ่ พี่สาวลงมายังไงเหรอ?”
หนานอวี่กระแอมเบา ๆ แล้วจงใจเหลือบมองหนานจือ หนานจือรีบหันไปมองหม่านหมิงจูอย่างร้อนตัว “แม่ หนูลงมาอย่างปลอดภัยจริง ๆ นะ!”
หนานจือมองแววตาเป็นห่วงของหม่านหมิงจู กัดฟันกรอดแล้วยกมือขึ้นสาบาน “จริง ๆ นะ!”
ท่าตีลังกากลับหลังของเธอปลอดภัยมากจริง ๆ
หม่านหมิงจูเห็นท่าทางลนลานของหนานจือแล้วอดขำไม่ได้ เธอยกมือจับมือที่กำลังสาบานของหนานจือไว้ “ได้ แม่เชื่ออาจือ”
“ขอแค่อาจือรู้จักระวังตัวก็พอ”
เรื่องวันนี้เธอจะไม่ถือสา แต่ถ้าพรุ่งนี้อาจือยังไม่ระวังอีก เธอเอาเรื่องจริง ๆ แน่
หนานจือถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะแอบถลึงตาใส่หนานซีที่แลบลิ้นใส่เธอ เจ้าตัวน้อยไม่น่ารักแล้ว วันนี้เธอดวงซวยจริง ๆ!
ทุกคนรวมหัวกันเล่นงานเธอ! ไม่สิ! เล่นงานกันซึ่ง ๆ หน้าเลยต่างหาก!
เจ้าพวกเด็กดื้อ!
หนานอวี่ยิ้มพลางลุกขึ้น “อาจือรู้จักระวังตัวก็ดีแล้ว ผมกินอิ่มแล้ว ขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะ”
หนานเฟิงมองกลุ่มคนที่กำลังหยอกล้อกันอย่างขบขัน แล้วลุกตาม “ไปด้วยกัน”
หม่านหมิงจูเช็ดปาก พลางยิ้มมองทั้งสามคน “งั้นเราไปเก็บของแล้วออกเดินทางกันไหม?”
หนานซีปรบมืออย่างตื่นเต้น “ดีเลย!”
หนานหย่าพยักหน้าอย่างอ่อนโยน “ได้ค่ะ”
หนานจือเหลือบมองเวลา แล้วมองทั้งสามคนก่อนเอ่ยอย่างพยายามรักษาน้ำใจ “เวลานี้...ไม่เช้าไปหน่อยเหรอ?”
ขอร้องละ! บ้านไหนเขาเริ่มงานกันตั้งแต่แปดโมงเช้า!
เข้าไปแล้วจะไม่โดนดุหรือไง?!