หนานจือจุปาก มองกระดิ่งทองแดงที่เพิ่งส่งเสียงดังอย่างครุ่นคิด กระดิ่งทองแดงนี้ยังไม่ทันได้รับการบูชาเลี้ยงดูก็ส่งเสียงแล้ว เป็นเพราะเมื่อครู่เธอช่วยซีอานที่ถูกขังเอาไว้หรือเปล่านะ?
ซีอานคุกเข่าลงกับพื้น หน้าผากแนบพื้น พอได้ยินเสียงจุปากของหนานจือแล้วเธอก็เงียบไป ร่างของเขาพลันแข็งค้าง ก่อนจะมีแววตามุ่งมั่นขึ้นมา แล้วโขกศีรษะกับพื้นดังปึง ๆ ไม่หยุด
เมื่อสิ่งที่สิงร่างถูกหมายหัว ต่อให้ตอนนี้ผู้มีอิทธิฤทธิ์ท่านนี้ปล่อยเขาออกมาแล้ว หากไม่มีใครคุ้มครอง เขาก็ต้องวิญญาณสลายอย่างแน่นอน
เป้าหมายของคนพวกนั้นคือกระดิ่งทองแดง ไม่ใช่ผีสิงร่างอย่างเขา พอกระดิ่งทองแดงถูกหลอมสำเร็จ คนพวกนั้นก็ไม่คิดปล่อยเขาไว้เหมือนกัน!
ติดตามเทียนซือผู้นี้ อย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตเอาไว้ได้ อย่างไรเสีย เมื่อครู่ท่านผู้นี้ก็ไม่ได้กำจัดเขาทิ้งไปเสียตรงนั้น
ซีอานรวบรวมความกล้าเงยหน้ามองหนานจือ “ท่านผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ ขอร้องท่านรับข้าไว้ด้วย!”
“ผม…ทำได้ทุกอย่าง!”
ซีอานพูดจบก็รู้สึกว่าคำพูดของตัวเองฟังดูเลื่อนลอยไปหน่อย จึงยกมือขึ้นสาบานต่อฟ้า “ซีอานขอสาบาน ณ ที่นี้ว่าจะยกท่านเป็นนาย ไม่มีวันคิดเป็นอื่นเด็ดขาด!”
หนานจือได้สติกลับมา มองซีอานที่กำลังสาบานแล้วหรี่ตาลง “เมื่อกี้เจ้าบอกว่า…ทำได้ทุกอย่างงั้นหรือ?”
“เอื๊อก!” แผ่นหลังของซีอานเย็นวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขากลืนน้ำลายอย่างประหม่าแล้วพยักหน้า “ใช่…”
หนานจือยิ้มยิงฟัน “แล้วเจ้ามีความรู้ไหม?”
แผ่นหลังของซีอานยิ่งเย็นวาบ “……น่าจะ…มีมั้ง?”