หนานอวี่ยืนอยู่กลางห้องรับแขกที่อบอวลไปด้วยพลังหยิน แล้วชี้ขึ้นไปชั้นบนให้ทั้งสามคน “ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ”
หนานจือหาวพลางเดินขึ้นบันไดโดยไม่หันกลับมา “พรุ่งนี้เจอกันนะ พี่ใหญ่”
“รอยตาจะหายไปเองตอนเที่ยงคืน” หนานจือพูดพลางยืนอยู่ตรงมุมบันได แล้วเตะผีตัวเล็กที่แอบอยู่ข้างขาให้ตกลงไป ก่อนจะยิ้มเย็นยะเยือกให้ทั้งสามคนที่กำลังมองเธอ “จำไว้นะ~”
“กลางดึกอย่าส่องกระจกเชียว~”
หนานซีหยุดฝีเท้าตรงปากบันได มองตามแผ่นหลังของหนานจือที่เดินขึ้นไปอย่างร่าเริงด้วยสีหน้าตัดพ้อ พี่สาวไม่รักเธอแล้วสินะ...
แกล้งเธอ...
หนานหย่ายิ้มขำพลางลูบศีรษะหนานซี “ซีซีชอบพี่สาวคนนี้ไหม”
“ชอบค่ะ” หนานซีมองตามแผ่นหลังของหนานจือที่ลับตาไป รอยยิ้มผ่อนคลายลง “ฉันนึกว่าจะต้องใช้เวลาสักพักเสียอีก”
หนานหย่ายิ้มแล้วจูงมือหนานซีขึ้นบันได พอเดินผ่านผีตัวเล็กที่ยืนทำหน้าหงอยอยู่ตรงมุมบันได ดวงตาก็วูบไหว “คนเราเป็นอย่างไรจากเนื้อแท้ ก็เป็นอย่างนั้น ไม่เกี่ยวกับสภาพแวดล้อมหรือสถานะ”
“คนในบ้านเราทุกคนเป็นคนดี หนานจือเองก็ต้องไม่แย่แน่”
เว้นแต่ตัวเธอเอง...
หนานซีแลบลิ้นใส่ผีตัวเล็ก ก่อนจะคล้องแขนหนานหย่าที่สีหน้าหม่นหมองอยู่ แล้วส่งเสียงอืมเบา ๆ “พี่สาวคนโตก็ดีเหมือนกันค่ะ เพราะเติบโตมาในบ้านนี้”
“เพราะฉะนั้น ทั้งสภาพแวดล้อมและสายเลือดก็ขึ้นอยู่กับตัวคน”
ความรู้สึกหม่นหมองของหนานหย่ามลายหายไปในพริบตา เธอบีบแก้มหนานซีอย่างเอ็นดู “สมกับเป็นเจ้าตัวน้อยน่ารักของเรา”
“เป็นตัวสร้างความสุขของบ้านเราจริง ๆ”