ฉินเฟิงจุดบุหรี่ขึ้นมา สูดเข้าลึก ๆ
หลิวหลานตัวสั่นเทาแนบอยู่ในอ้อมอกของเขา: "คุณ...คุณแข็งแกร่งเกินไป เกือบคิดว่าจะตายแล้ว"
ฉินเฟิงตบก้นเธอเบา ๆ: "ผมอยากไปเป็นคนดูแลป่าที่ภูเขา พรุ่งนี้คุณไปบอกเฉินต้าตั่นหน่อย
ด้วยฐานะของผม ถ้าเข้าไปในป่า ก็ยังช่วยแก้ปัญหาของหมู่บ้านได้ ส่วนเงิน subsidize นั้นผมไม่เอา"
"อะไรนะ!"
หลิวหลานตกใจ ไม่สนใจความเหนื่อยล้า รีบลุกขึ้นนั่ง: "คุณไปไม่ได้นะ ที่นั่นมีหมาป่าป่า และพอหิมะตกหนักก็ต้องติดอยู่ข้างในหนึ่งถึงสองเดือน มันจะหนาวตายเอาอยู่ในนั้น"
ฉินเฟิงสูบบุหรี่ลึก ๆ: "หนาวตายก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่แล้วทนรับความขมขื่น คุณช่วยผมไหม?"
หลิวหลานซบลงบนอกเขาอีกครั้ง: "แต่ถ้าคุณไป แล้วฉันจะทำยังไง?"
ฉินเฟิงมองผู้หญิงที่โง่เขลาคนนี้ รู้สึกเหนื่อยใจ: "คุณลองคิดดูสิ เฉินต้าตั่นเองก็รู้ดีถึงปัญหาของตัวเอง ถ้าคุณท้องจริง ๆ เขาจะปล่อยให้คุณอยู่อย่างสุขสบายได้อย่างไร?"
หลิวหลานลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก: "เขารู้เองหรือ?"
"ไม่ต้องสงสัย ยังไงเขาก็เป็นหัวหน้าชุมชน หลายปีแล้วที่ไม่มีลูก ถ้าเขาไม่โง่ ยังไงก็ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาล"
"แบบนั้น...แบบนั้นฉัน..." หลิวหลานเริ่มใจสั่น
ฉินเฟิงยิ้มมุมปาก ดึงเธอมากอด: "คุณก็ทำเหมือนเดิม เขาไม่มีทางไล่คุณไปแน่ ถ้าอยากอยู่ดีก็ต้องทำตัวให้เสียชื่อเสียง เมื่อมีคนพูดถึงเรื่องนี้ คุณก็บอกว่าตัวเองมีบุตรยาก