เฉินจื้อซินแววตาไหววูบ ก่อนพยักหน้า
“อืม พนักงานใหม่มีความสามารถในการทำงานดี ก็อย่าทะนงตัวจนเกินไป เรื่องคราวนี้ก็ให้จบแค่นี้เถอะ”
สีหน้าภาคภูมิใจของหม่ากว่างเซิงแข็งค้าง
“ท่านผู้อำนวยการ แต่...”
เฉินจื้อซินโบกมือ “คุณเองก็เหมือนกัน ในฐานะผู้บริหาร จะกดขี่พนักงานใหม่ตามใจชอบได้อย่างไร อย่าให้มีครั้งหน้าอีก
“อีกอย่าง รีบยกเลิกงานที่เพิ่มให้เขาเสีย เรื่องรู้กันไปทั่วทั้งโรงงานแบบนี้ มันเหมาะสมที่ไหน”
เกาสวี่เหลือบมองหม่ากว่างเซิงที่ยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ “รองหัวหน้าแผนกหม่า เรื่องเด็ก ๆ แข่งกันเอาชนะเพื่อแย่งความสนใจ ผู้ใหญ่ก็อย่าเข้าไปยุ่งเลยครับ”
หม่ากว่างเซิงอ้าปากค้าง คราวนี้หากยังดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายมีเบื้องหลังใหญ่โต ก็คงอยู่ในวงการนี้ต่อไม่ได้แล้ว
เขาเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม “หัวหน้าเกาพูดถูกแล้วครับ กลับไปผมจะยกเลิกคำสั่งทันที”
เขาเองก็เป็นคนรู้จักยืดหยุ่น ไม่ถึงกับเอาอนาคตมาล้อเล่น
เฉินจื้อซินพยักหน้า “แบบนี้สิ ทุกคนกลับไปทำงานได้แล้ว”
หลังทั้งสองคนจากไป เขาก็หยิบบุหรี่มาจุดสูบ
พลางครุ่นคิดว่าพอจะจัดการเรื่องนี้ให้เป็นประโยชน์อะไรได้บ้างหรือไม่
รองผู้อำนวยการโรงงานที่ไม่อยากเป็นผู้อำนวยการโรงงาน ย่อมไม่ใช่รองผู้อำนวยการโรงงานที่ดี
คนในแผนกจัดซื้อยังไม่มีใครกลับไป ต่างรอดูผลลัพธ์กันอยู่
พอเห็นหม่ากว่างเซิงเดินเข้ามา ทุกคนก็แสร้งทำเป็นกำลังทำงาน
“แค่ก ๆ เสี่ยวฉิน เมื่อกี้ฉันใจร้อนไปหน่อย เรื่องก่อนหน้านี้ก็ถือว่าผ่านไปแล้ว นายทำงานแบบนี้ต่อไปให้ดี...”
พอเห็นว่าเขาเปลี่ยนท่าทีเร็วขนาดนี้ ทุกคนก็แอบเหลือบมองชายหนุ่มที่มีสีหน้าสงบนิ่ง