ฉินเฟิงเฝ้ามองอยู่ในมุมมืด ขณะที่สมาชิกกรมกิจการพิเศษกำลังไล่ต้อนคนจากสหพันธ์ผู้มีพลังพิเศษ
โรเบิร์ตผู้นำทีมขมวดคิ้ว
สถานการณ์ดูเหมือนจะไม่เป็นไปตามที่พวกเขาคาดไว้
เจียงอี้ไม่ได้ลงมือ เพียงยืนมองอยู่ข้าง ๆ จับตาหัวหน้าฝ่ายตรงข้ามไว้แน่น ขอแค่ฝ่ายนั้นกล้าขยับ วันนี้เขาจะสั่งสอนให้รู้จักที่ต่ำที่สูง
คนจากหมีขาวต่างก็เริ่มประหลาดใจ
“ผู้ฝึกยุทธ์โบราณของประเทศหลงเก่งกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน”
“ดูท่าทางฝั่งนั้นจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ”
โรเบิร์ตยื่นมือออกมา “ถึงอย่างไรผู้ฝึกยุทธ์โบราณก็ไม่รู้หรอกว่าผู้มีพลังพิเศษอย่างพวกเราเก่งกาจแค่ไหน วันนี้ฉันจะทำให้พวกแกตาสว่างเอง”
ขณะพูด เขาก็ยกก้อนพลังขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายหลุมดำขึ้นบนมือ
เจียงอี้ยิ้มเย็น “งั้นหรือ?”
ไม้แกะสลักรูปมังกรปรากฏขึ้นในมือเขา “ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสพวกแกหยุดมือ ไม่อย่างนั้นแร่พลังงานครั้งนี้ก็ไม่มีส่วนแบ่งของพวกแก”
ทั้งสองฝ่ายที่กำลังต่อสู้กันแยกออกจากกัน
ต่างฝ่ายต่างกลับไปอยู่ในกลุ่มของตน
“ของที่ประเทศหลงเอาออกมาคืออะไร?”
“ไม้แกะสลักชิ้นหนึ่ง”
“จะมีประโยชน์อะไร?”
โรเบิร์ตจ้องเจียงอี้เขม็ง พยายามอ่านสีหน้าของอีกฝ่าย
ผ่านไปนาน เขาก็ยังตัดสินใจไม่ถูก อีกฝ่ายดูสงบนิ่งเกินไป
ยิ่งไปกว่านั้น จากแววตายังเห็นได้ว่าอีกฝ่ายอยากให้เขาลงมือมาก
“หึ เล่นกลหลอกลวง วันนี้ฉันจะดูให้รู้ว่าพวกแกมีฝีมือแค่ไหน!”
เขาคือยอดฝีมือระดับเอสเอส เป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดของโลก หากถูกข่มจนต้องถอยกลับไปโดยยังไม่ได้ลงมือ ย่อมกลายเป็นเรื่องน่าขันของโลกมืดแน่นอน
ก้อนแสงสีดำในมือค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น