หลิวถงเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของชายคนรัก ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข
ฉินเฟิงพิงหัวเตียง สูบบุหรี่เข้าไปลึก ๆ ก่อนเอ่ยว่า “ต่อไปถ้ามีคนที่ไว้ใจได้ ก็จ้างมาสักสองคนให้ช่วยจัดการที่นี่สิ”
“อืม ไม่เป็นไร ฉันทำเองไหว ยังพอมีอะไรให้ทำแก้เบื่อด้วย”
หลิวถงซุกตัวแนบชิดในอ้อมแขนของชายคนรัก ก่อนเอ่ยอย่างเขินอาย “ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ได้เจอคุณ ฉันก็ฝันถึงคุณอยู่เสมอเลย”
ฉินเฟิงได้ยินดังนั้นก็หยอกเย้า “ที่แท้ก็เล็งฉันไว้ตั้งแต่แรกแล้วสินะ?”
หลิวถงเขินจนขยับซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา
“ฮ่า ๆ”
ฉินเฟิงหยิบขวดน้ำหอมจากกระเป๋าข้างตัว “ให้คุณ”
“อะไรเหรอ?”
หลิวถงรับไปด้วยความอยากรู้ เห็นว่าขวดสวยมากจึงลองดม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยมา ดวงตาพลันเป็นประกาย “ฉันชอบมากเลย ขอบคุณนะ”
ฉินเฟิงบีบแก้มเธอเบา ๆ “ฉันก็คิดว่ากลิ่นนี้เหมาะกับคุณที่สุด”
หลิวถงเงยหน้ามองเขา “ต่อไปคุณจะมาหาฉันบ่อย ๆ ไหม?”
“ฉันเก่งขนาดนี้ ถ้ามาทุกวันคุณจะไหวเหรอ?”
หลิวถงจูบอกเขาเบา ๆ อย่างเขินอาย “ขอแค่คุณมีความสุข ฉันก็ไหว”
ฉินเฟิงพลิกตัวกดเธอลง “งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ”
หลิวซานเดินออกจากร้านอาหารด้วยรอยยิ้มกว้าง หลังจากส่งลูกค้ากลับไปแล้ว ระหว่างเดินอยู่บนถนน ชายหนุ่มหลายคนก็เข้ามาขวางหน้าเขา
“พวกคุณมีธุระอะไร?”
“พี่หมาป่าของเราอยากพบคุณ”
หลิวซานยิ้มพลางประสานมือคำนับ “ขอโทษด้วยทุกท่าน พอดีผมยังมีธุระต้องจัดการ ไว้วันหลังจะไปเยี่ยมถึงที่”