บนชายหาดของญี่ปุ่น มีกลุ่มคนหนุ่มสาวกำลังเล่นสนุกกันอยู่ จู่ ๆ ก็เห็นเรือยอชต์ลำหนึ่งพุ่งเข้าหาฝั่ง ทุกคนตกใจจนแตกฮือหลบหนี
เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มไปทั่วชายหาด
เรือแล่นต่อไปไม่ได้แล้วจึงหยุดลง แต่เครื่องยนต์ยังคงส่งเสียงคำราม
สถานีตำรวจได้รับแจ้งเหตุ จึงรีบมาถึงชายหาดเพื่อตรวจสอบ
พวกเขาพบว่าไม่มีใครอยู่บนเรือยอชต์ แต่ยังมีข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันอยู่ จึงรีบรายงานเบื้องบนและตรวจสอบตัวตนเจ้าของเรือ
เรื่องนี้แพร่ไปถึงคณะรัฐมนตรีอย่างรวดเร็ว
“สืบให้รู้เรื่อง! บนเรือยอชต์มีมหาอาจารย์หยินหยางที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่นอยู่ด้วย ส่งหน่วยยามฝั่งออกค้นหาตลอดเส้นทาง ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ต้องพบตัว!”
“ครับ!”
“เตรียมรถให้พร้อม ฉันจะไปกราบทูลจักรพรรดิ”
พระตำหนักจักรพรรดิ
จักรพรรดิเยว่หมิงกำลังเล่นหมากล้อมกับชายชราคนหนึ่ง
“ฝีมือหมากล้อมของท่านอาจารย์สูงขึ้นอีกแล้ว”
“ฮ่า ๆ วันนี้จักรพรรดิมีเรื่องให้กังวล ข้าชราจึงได้อาศัยจังหวะนี้เอาชนะ”
“กราบทูลฝ่าบาท เสนาบดีฝ่ายในขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิเยว่หมิงวางหมากลง “ข้าก็รู้สึกว่าวันนี้ต้องมีเรื่องเกิดขึ้น เชิญเข้ามา”
“ครับ!”
เสนาบดีฝ่ายใน โนมูระ เดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นคนที่อยู่ข้างในก็โค้งคำนับทักทาย
“ถวายบังคมจักรพรรดิและท่านอาจารย์”
“อืม ท่านเสนาบดีมาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
“อาเบะกับอาจารย์คิวบิพาคนไปเข้าร่วมการขุดแหล่งแร่พลังงานที่ประเทศเกาหลี แต่ไม่นานมานี้มีเพียงเรือยอชต์ของพวกเขาแล่นกลับมา ส่วนคนอื่นหายตัวไปหมด คาดว่าอาจถูกสังหารแล้ว”
ชายชราที่นั่งอยู่ข้างจักรพรรดิเยว่หมิงยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย