ฉินเฟิงกลับมาที่ห้องทำงาน วางปิ่นโตลงให้เรียบร้อย
นั่งลงบนเก้าอี้แล้วจุดบุหรี่สูบ
พอนึกถึงภาพเมื่อครู่ก็อดขำไม่ได้
“หึ สักวันฉันจะได้เห็นเต็มตาอย่างเปิดเผยแน่”
สวีเยี่ยนทำทีเดินผ่านหน้าประตู พอเห็นเขาอยู่ในห้องก็เดินเข้ามา
“คนอื่นไม่อยู่กันเลยเหรอ?”
ฉินเฟิงเห็นว่าเธอหาเรื่องชวนคุย จึงยิ้มแล้วพยักหน้า “น่าจะยังกลับมาจากกินข้าวกันไม่หมดครับ”
“อ้อ งั้นคุณพักเถอะ ฉันไปก่อนนะ”
“ได้ครับ”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ได้รั้งไว้ สวีเยี่ยนก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ปกติมีคนตั้งมากมายแย่งกันคุยกับเธอ
เธอก้าวเท้าหนัก ๆ เดินออกไป
ฉินเฟิงสูดควันบุหรี่เข้าปอดลึก ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เขาขยี้บุหรี่ดับ หยิบกระเป๋าแล้วออกจากห้องทำงาน
อวี๋จี้หยางพาคนจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยหลายคนเดินตรวจอยู่ในโรงงาน
ไม่นานก็เห็นฉินเฟิงขี่จักรยานมาแต่ไกล
เขายืนยิ้มโบกมืออยู่กับที่ “คุณฉิน จะออกไปข้างนอกเหรอครับ?”
“หัวหน้าอวี๋ ผมว่าจะเข้าไปเดินเล่นในเขาสักหน่อย พี่ก็ยังพาคนมาตรวจตราด้วยตัวเองอีกแล้วนะครับ”
“โธ่ ก็เป็นหน้าที่น่ะ ต่อไปเรียกพี่อวี๋เถอะ เรียกหัวหน้าฟังดูห่างเหินไป”
“ได้ครับพี่อวี๋ ต่อไปพี่ก็เรียกชื่อผมได้เลย”
อวี๋จี้หยางพยักหน้าด้วยความยินดี “ว่าง ๆ ก็แวะมาหาผมที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยนะ พวกคนในสำนักงานน่ะเรื่องมากกันเหลือเกิน”
“ฮะ พี่อวี๋นี่มองอะไรทะลุปรุโปร่งจริง ๆ คราวหน้าผมจะแวะไปดื่มชาด้วยนะครับ”
“ฮ่า ๆ ตกลง รีบไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ”
ฉินเฟิงขี่จักรยานออกจากโรงงาน มุ่งหน้าไปทางบ้านทันที
อวี๋จี้หยางเดินเอามือไพล่หลังอยู่ในโรงงานอย่างอารมณ์ดี