ช่วงบ่ายฉินเฟิงไปโรงงานเหล็กกล้า
เขาหิ้วเนื้อหมูใส่ถุงไปที่โกดัง
“พี่หวัง ผมเอาเนื้อหมูกลับมาครึ่งซีก ช่วยชั่งดูหน่อยครับ”
หวังต้าเฉวียนชั่งน้ำหนักให้
“ไม่เลวนี่ 110 จิน เดือนเดียวทำผลงานได้เท่าคนอื่นตั้งหลายเดือนแล้ว”
“ก็โชคดีน่ะครับ ตอนนี้อากาศยังพอเก็บของไว้ได้บ้าง แต่พออุ่นขึ้นก็คงไม่แน่แล้ว”
“นั่นสินะ ก็เพราะนายยอมเหนื่อยแท้ ๆ”
หวังต้าเฉวียนเขียนใบรับของเสร็จก็ยื่นให้
ฉินเฟิงเดินไปห้องการเงิน เห็นคนต่อแถวรอรับเงินเดือนกันเต็มไปหมด จึงหันกลับขึ้นไปชั้นสอง
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเห็นเขาเข้ามาก็เตือนว่า “เสี่ยวฉิน เมื่อวานหัวหน้ามาหานะ”
“ขอบคุณครับพี่หลิว เดี๋ยวผมไปดูหน่อย”
ตู้เซี่ยงเป่ยนั่งอยู่ในห้องทำงาน พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็เอ่ยว่า “เข้ามา”
“หัวหน้าครับ เรียกผมเหรอครับ?”
“เสี่ยวฉิน เข้ามานั่งก่อน”
พอตู้เซี่ยงเป่ยเห็นเขามา ก็หยิบบุหรี่ออกมาด้วยสีหน้าดีใจ “เมื่อวานผู้อำนวยการหลี่กับผู้อำนวยการเฉินชมแผนกจัดซื้อของเราใหญ่เลย ต้องขอบใจนาย ไม่อย่างนั้นแผนกเราคงโดนตำหนิอยู่ร่ำไป”
ฉินเฟิงนั่งลง รับบุหรี่มา “เพราะหัวหน้ามีความสามารถในการทำงานต่างหากครับ ไม่อย่างนั้นพวกเราลูกน้องทำไปก็หมดกำลังใจพอดี”
“ฮ่า ๆ ฉันชอบฟังนายพูดจริง ๆ”
ตู้เซี่ยงเป่ยยิ่งอารมณ์ดี “วันนี้โรงงานจ่ายเงินเดือน ฉันนึกว่านายจะไม่มาซะแล้ว”
“เป็นไปไม่ได้หรอกครับ”
พูดแล้วเขาก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา “หัวหน้าครับ นี่เบอร์โทรศัพท์ที่บ้านผม ถ้ามีธุระอะไรก็โทรหาผมได้ จะได้ไม่ทำให้เรื่องของหัวหน้าล่าช้า”