ฉินเฟิงออกจากที่ทำงานก่อนเวลาเลิกงาน ปั่นจักรยานกลับบ้านทันที
เขาตรวจดูรอบบ้านอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแวะมาจึงเข้าไปในห้องหนังสือ
“บ้านนี้ไม่มีใครอยู่เลยไม่ได้จริง ๆ”
เขามองลูกสุนัขสองตัวในฟาร์ม พวกมันอยู่ที่นั่นยังไม่ถึงเดือน แต่ตัวโตเท่าลูกสุนัขอายุสามเดือนแล้ว
“หรือจะเกี่ยวกับอาหารสุนัขนะ”
ความเร็วในการเติบโตของพวกมันนับว่าเร็วไม่น้อย
เขาตัดสินใจเลี้ยงต่ออีกสักพัก ด้วยความเร็วแบบนี้ อีกไม่ถึงครึ่งเดือนก็คงตัวโตเท่าสุนัขโตเต็มวัยแล้ว
“ก๊อก ๆ ๆ~”
ได้ยินเสียงเคาะประตูจากด้านนอก เขาจึงลุกออกไป
พอเปิดประตู หลิวเจี๋ยก็เดินเร็ว ๆ เข้ามา
“นึกว่าคุณไม่อยู่บ้านเสียอีก”
ฉินเฟิงลงกลอนประตู ก่อนโอบเธอเดินไปยังห้องปีกตะวันตก “ผมเพิ่งกลับมา ถ้าคุณมาก่อนหน้านี้ ผมก็คงยังไม่อยู่”
หลิวเจี๋ยมองไปรอบ ๆ “ที่นี่ของคุณยังดีเหมือนเดิม”
......
เฉียวหร่านกับเหอเจียยืนมองไปรอบ ๆ อยู่หน้าประตูโรงงาน
“เขาคงกลับไปแล้วใช่ไหม?”
อวี๋จี้หยางพาคนสองสามคนมาถึงหน้าประตู เห็นว่าพวกเธอยังไม่กลับ
“ฉินเฟิงกลับไปตั้งนานแล้ว”
“ฉันไม่ได้รอเขาสักหน่อย”
เฉียวหร่านตอบ ก่อนดึงเหอเจียหันหลังเดินไป “กลับไปแล้วก็ไม่บอกกันสักคำ”
“เขาเป็นเจ้าหน้าที่จัดซื้อ ไม่จำเป็นต้องรอจนถึงเวลาเลิกงานนี่”
เหอเจียแอบโล่งใจ กลัวว่าถ้ารอจนเจอฉินเฟิง เฉียวหร่านจะสารภาพรักขึ้นมาจริง ๆ
อวี๋จี้หยางเห็นพวกเธอเดินไปแล้วก็ยิ้ม จากนั้นยืนอยู่หน้าประตู มองคนงานที่ทยอยเลิกงาน พลางตะโกนเรียกให้หยุดตรวจเป็นระยะ
ตอนเย็นหลี่เจี้ยนเย่กลับถึงบ้าน
“แม่ พ่อกลับมาหรือยัง?”