ชายหนุ่มเริ่มปรับตัวกับความมืดในห้องได้บ้างแล้ว แสงที่ลอดผ่านช่องประตูทำให้พอมองเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ภายในห้องเลือนราง
เขาไม่ทันรู้ตัวเลยว่าอีกฝ่ายเข้ามาได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่ตอนปะทะกัน เขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะตอบโต้
“คุณต้องการให้ผมทำอะไร?”
“แค่ตอบฉันก็พอ”
ชายหนุ่มกุมหน้าอก เหงื่อเย็นผุดซึมลงจากหน้าผาก เขารู้ดีว่าหากส่ายหน้า จุดจบของเขามีเพียงอย่างเดียว
“ผมยอมสวามิภักดิ์แล้ว ให้ผมเห็นหน้าจริงของคุณได้หรือยัง?”
ฉินเฟิงกำลังรอให้เขาพูดประโยคนี้อยู่พอดี ความคิดวูบไหว พลังพิเศษพันธนาการก็เริ่มทำงาน
ทั้งสองฝ่ายต้องสร้างสายสัมพันธ์ขึ้นก่อน มิเช่นนั้นก็ไม่อาจสำเร็จได้
จุดแสงดวงใหม่ปรากฏขึ้นในทะเลจิตสำนึก
ความรู้สึกยืนยันว่าพันธนาการสำเร็จหลั่งไหลเข้ามาในสมอง
ก่อนหน้านี้หมัดเหล็กยังคิดจะปลอบอีกฝ่ายไว้ชั่วคราว แล้วค่อยหาโอกาสแก้แค้น แต่ความคิดนั้นพลันสลายไป
เขาคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม “ลูกน้องขอสาบานว่าจะภักดีต่อท่านจนตัวตาย!”
ฉินเฟิงพยักหน้า “ดี อีก 3 ชั่วโมงพาคนไปเข้าควบคุมอีกสองขั้วอำนาจ”
“รับทราบ!”
“หน้าที่ของนายคือจัดคนเฝ้าความปลอดภัยบนถนนร้านของเก่าทั้งกลางวันกลางคืน ห้ามมีโจรลักเล็กขโมยน้อย ใครกล้ารังแกชาวบ้านแถวนั้นตามใจชอบ ก็จัดการให้หนัก”
“ลูกน้องรับคำสั่ง!”
จากนั้นหมัดเหล็กก็ถามขึ้น “แล้วผมควรติดต่อท่านอย่างไรครับ?”
“ไม่ต้องติดต่อฉัน ถ้ามีงาน ฉันจะติดต่อไปเอง”
จู่ ๆ ไฟในห้องก็สว่างขึ้น หมัดเหล็กพบว่าคนอื่นหายไปหมดแล้ว ความยำเกรงในใจยิ่งทวีขึ้น
เขาลุกขึ้น เช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วเดินออกไป
“เรียกทุกคนกลับมา คืนนี้เราจะลงมือครั้งใหญ่!”
พวกที่ดื่มเหล้าเล่นไพ่อยู่ข้างนอกพอได้ยินก็รีบวางของในมือลง
“ลูกพี่ สั่งมาได้เลย!”