ตอนนี้ฉินเฟิงมาถึงประเทศเกาะแล้ว
เขายืนอยู่บนพัดพับ ซ่อนตัวในห้วงอากาศ เฝ้ามองทุกสิ่งเบื้องล่าง
ตอนนี้มียาฟื้นพลังวิญญาณอยู่มากมาย จึงไม่ต้องกลัวว่าพลังเวทจะหมด
“ยังถ่ายทอดสดกันอยู่ ดีมาก”
เมื่อมองผู้คนเบื้องล่าง มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“ครืนครั่น~”
เสียงฟ้าร้องกึกก้องดังขึ้นบนท้องฟ้า
เหล่าผู้มีอำนาจของประเทศเกาะและประชาชนด้านนอกต่างพากันตื่นเต้น
เวลานี้ท้องฟ้าไร้เมฆเป็นหมื่นลี้ แล้วเสียงฟ้าร้องจะดังขึ้นมาเองได้อย่างไร? ต้องเป็นเพราะสวรรค์ซาบซึ้งใจแน่
ผู้คนยังดีใจได้ไม่นาน เมฆดำทะมึนก็รวมตัวกัน ราวกับกำลังจะปกคลุมท้องฟ้าจนมิด
อากาศที่เคยสว่างไสวพลันมืดครึ้มลง
ผู้คนเริ่มรู้สึกถึงลางร้าย
เมฆดำกดต่ำลงเรื่อย ๆ
“คุณโคอิ อินามิน่าจะออกไปก่อนนะครับ”
“ไม่!”
โคอิ อินามิโบกมือทันที “ที่นี่คือ...”
“เปรี้ยง~”
สายฟ้าฟาดผ่านหมู่เมฆ
เหล่านักข่าวที่อยู่รอบนอกไม่กล้าพลาดแม้แต่รายละเอียดเดียว ต่างถ่ายภาพกันอย่างตื่นเต้น
ตอนนี้ฉินเฟิงเข้าใจแล้วว่าท่าไม้ตายสูงสุดทรงพลังเพียงใด ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้ม
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็จงรับการชำระล้างจากสายฟ้าเสียเถอะ”
“ครืน!” เสียงดังสนั่น
ทุกคนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความหวาดผวา
จากนั้นก็เห็นสายฟ้าหลายสิบสายฟาดลงมาพร้อมกัน
“ครืนครั่น~”
อานุภาพมหาศาลทำลายอาคารเบื้องล่างจนพินาศในทันที
สิ่งที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวอย่างแท้จริงคือ สายฟ้าเหล่านั้นไม่เหมือนสายฟ้าทั่วไปที่ฟาดลงมาแล้วหายไป แต่กลับเป็นลำแสงสายฟ้าที่เชื่อมต่อฟ้ากับดิน ระเบิดเสียงดังต่อเนื่องไม่หยุด
ทุกคนตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
สายฟ้าหลายสิบสายเริ่มเคลื่อนที่ไปตามรูปแบบบางอย่าง อาคารเบื้องล่างทยอยถูกระเบิดทำลาย