ใบหน้าเลิ่งเยว่หนิงเผยสีหน้าภาคภูมิใจ
“หึ อยากให้ฉันขอร้องงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ”
“ไปเก็บกวาดห้องทำงานเดิมของหัวหน้าฉินหน่อย”
“ได้ค่ะ!”
หลิวหลานรับคำอย่างร่าเริง ก่อนหมุนตัวเดินออกไป
พนักงานตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้
พอเห็นคนเดินเข้ามา พวกเขาก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้น
“สวัสดีครับหัวหน้าฉิน!”
“ในที่สุดหัวหน้าฉินก็มาแล้ว!”
พนักงานทั้งหลายดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อเห็นเขามาถึง
ฉินเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า “ต่อจากนี้ผมก็จะมาทำงานที่นี่เหมือนเดิม พวกคุณทำงานกันไปก่อนนะ ผมขึ้นไปดูข้างบนสักหน่อย”
“ดีจริง ๆ!”
“สถานรับรองมีทางรอดแล้ว!”
ทุกคนพากันโห่ร้องด้วยความยินดี
เลิ่งเยว่หนิงได้ยินเสียงเอะอะจากชั้นสอง ในใจก็รู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมาไม่น้อย
“หัวหน้าฉิน ห้องทำงานเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วค่ะ เป็นห้องเดิม”
“ได้ เธอไปทำงานเถอะ ผมจะไปดูห้องทำงานหน่อย”
เลิ่งเยว่หนิงได้ยินเสียงเขาจากทางเดิน พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาหาที่ห้อง ก็ยิ่งกัดฟันด้วยความขุ่นเคือง
ฉินเฟิงนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
“เฮ้อ ต่อไปก็กลับมาอู้งานได้อีกแล้ว”
“ก๊อก ๆ ๆ~”
“เข้ามา”
เลิ่งเยว่หนิงเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเย็นชา
“หัวหน้าฉิน พอใจกับห้องทำงานไหมคะ?”
ฉินเฟิงมองเธอ พลางตอบอย่างไม่ยินดียินร้าย “ก็ใช้ได้ครับ ผู้อำนวยการเลิ่งนั่งตามสบาย”
เพียงความคิดขยับ เขาก็ใช้พลังพิเศษ·พันธนาการ
【ระดับตัวตนแตกต่างกันมากเกินไป พันธนาการไม่สำเร็จ】
ฉินเฟิงไม่ได้ผิดหวัง เพราะคาดไว้อยู่แล้ว แค่อยากลองดูเท่านั้น
หลิวหลานชงชาเสร็จแล้วยกมาวางให้ทั้งสองคน จากนั้นก็หลบออกไป