ฉินเฟิงโอบเฉียนหลิงให้นั่งบนตักของเขา
“จะให้ฉันช่วยสั่งสอนเขาไหม?”
พอได้ยิน เฉียนหลิงก็รีบส่ายหน้า “อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเชียวนะ ตระกูลหยุนมีอำนาจมาก ถ้าเขาผูกใจเจ็บขึ้นมา ต่อไปนายคงมีเรื่องให้วุ่นวายไม่จบ”
“ก็ได้ ในเมื่อเธอช่วยขอไว้ งั้นฉันจะยอมปล่อยเขาไป”
“คิก ๆ”
เฉียนหลิงยกมือปิดปาก หัวเราะไม่หยุด “นายยังหน้าด้านเหมือนเดิมไม่มีผิด”
ฉินเฟิงหยิกก้นงอนของเธอ “กล้าหัวเราะเยาะฉันเหรอ วันนี้ฉันจะจัดการเธอเสียเลย” พูดจบก็จูบเธอทันที
“อื้อ...”
เฉียนหลิงตอบรับอย่างเร่าร้อน
“มะ...ไม่ได้”
เฉียนหลิงโอบศีรษะเขาไว้ “เดี๋ยวจะทำให้นายเดือดร้อน ไว้หาโอกาสคราวหน้านะ”
ฉินเฟิงเงยหน้าขึ้นมอง “งั้นขอชิมก่อนแล้วกัน” พูดจบก็โน้มตัวลงไปจัดการต่อ
“อื้อ...”
ชุ่ยจู๋ยืนอยู่ตรงทางเดินชั้นสอง มองคนที่อยู่ด้านนอก
......
เฉียนหลิงหอบหายใจแผ่วเบา “คนไม่ดี ไหนบอกว่าจะทำแค่ข้างนอกไง?”
ฉินเฟิงทำหน้าใสซื่อ “เธอมีเสน่ห์ขนาดนี้ ฉันจะห้ามใจไหวได้ยังไง”
“เชื่อคำพูดเหลวไหลของนายก็บ้าแล้ว”
เฉียนหลิงบิดเอวเขาทีหนึ่ง ก่อนเอนซบในอ้อมแขน “ต่อไปต้องมาหาฉันบ่อย ๆ นะ ห้ามไปฟังแม่สาวหน้าสวยเย็นชาคนนั้น”
“ได้ มาหาอาทิตย์ละครั้งดีไหม?”
เฉียนหลิงจูบลงบนอกเขาเบา ๆ “แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย”
ฉินเฟิงยิ้ม เขาชอบสาวงามเลิศล้ำคนนี้จนแทบห้ามใจไม่ไหว
อีกทั้งเธอก็เหมือนเลิ่งเยว่หนิง ทั้งคู่ต่างเป็นครั้งแรก
เฉียนหลิงเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าเขา จึงถูไถอยู่ในอ้อมแขน “ห้ามคิดเรื่องไม่ดีนะ”
“ฮี่ ๆ ไม่คิดหรอก คิดถึงแต่เธอเท่านั้น”