ฉินเฟิงได้ฟังเรื่องที่อีกฝ่ายประสบมาแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า
หลังเสิ่นลี่หัวกลับเข้าเมือง เธอก็ไปดูตัวและแต่งงานกับชายคนหนึ่งที่มีงานทำ ชีวิตคู่ของทั้งสองก็ดำเนินไปได้ด้วยดี
สามีของเธอทำงานอยู่ในคลังสินค้าของโรงงานมอเตอร์ ทั้งยังร่วมมือกับเพื่อนร่วมงานลักลอบขายของในคลังสินค้า พอเรื่องแดงขึ้นมาก็ถูกจับ
ครอบครัวขาดรายได้ไปทันที อีกทั้งเพราะทำผิดกฎหมาย โรงงานจึงไม่มีทางให้เธอเข้าไปทำงานแทนสามี แถมยังยึดบ้านคืนอีกด้วย
ทางบ้านเดิมก็เพราะเรื่องนี้ตัดขาดกับเธอ
ส่วนครอบครัวสามีก็ด่าว่าแม่ลูกเป็นตัวกาลกิณี ไม่เคยเหลียวแลสักนิด
ยังดีที่เจ้าหน้าที่เขตทนดูต่อไปไม่ไหว จึงจัดหาที่พักให้แม่ลูกคู่นี้ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน
ฉินเฟิงจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ แล้วสูดควันเข้าปอดลึก ๆ
“วันนี้กลับไปเก็บของก่อน พรุ่งนี้ไปทำงานที่เรือนรับรองของโรงงานเหล็กกล้า หลังจัดการเรื่องเข้าทำงานเรียบร้อยแล้ว ฉันจะให้คนพาเธอกับหนูยาไปส่งที่โรงเรียนอนุบาลของโรงงาน”
เสิ่นลี่หัวมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “ฉัน...ฉันไปทำงานที่เรือนรับรองได้จริงเหรอ?”
ฉินเฟิงยิ้ม “ฉันบอกว่าได้ก็ได้ พรุ่งนี้ไปได้เลย เดี๋ยวฉันจัดการให้เรียบร้อย”
“ฉินเฟิง ขอบคุณนะ!” เสิ่นลี่หัวตื่นเต้นจนยื่นมือออกมา แต่ก็ชักกลับกลางคัน
“อย่าคิดมาก รีบพาหนูยาไปหาอะไรกินเถอะ ฉันไปก่อน”
ฉินเฟิงโยนก้นบุหรี่ทิ้ง แล้วเดินไปข้างทางขึ้นจักรยาน “กลับไปก็ระวังตัวด้วย”
เสิ่นลี่หัวมองแผ่นหลังของเขา ก่อนจะกอดลูกสาวไว้แน่น
ระหว่างปั่นจักรยาน ฉินเฟิงอดนึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้