ฉินเฟิงนอนยาวจนถึงบ่าย ก่อนจะบิดขี้เกียจแล้วเก็บข้าวของบนเตียงเข้าไปในฟาร์ม ล้างทำความสะอาดและเปลี่ยนชุดใหม่
จากนั้นก็เดินออกไป
เขาชงชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย นั่งลงบนเก้าอี้แล้วขยับคอคลายเมื่อย
“ฝีมือไม่เลวเลย ไว้คราวหน้าค่อยลองกับคนอื่นดูบ้าง”
เขาจุดบุหรี่ แล้วตรวจดูของต่าง ๆ ในฟาร์ม
ประตูสำนักงานถูกผลักเปิดเบา ๆ
เสี่ยวฮวาเห็นเขานั่งอยู่ตรงนั้น จึงปิดประตูแล้วเดินเข้าไปหา
ฉินเฟิงยื่นมือดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน “มีอะไรหรือ?”
“ฉันมาดูว่าคุณยังไม่ตื่นหรือเปล่า”
เสี่ยวฮวาซบอยู่ในอ้อมแขนเขา สูดกลิ่นหอมสดชื่นจากกายอีกฝ่าย
ฉินเฟิงยิ้ม “พักผ่อนได้ดีมาก คราวหน้าถ้าว่างจะเรียกเธอมานวดอีกนะ”
“อืม ถ้าคิดถึงฉันก็บอกนะ”
“ได้”
ฉินเฟิงตบก้นงอนของเธอเบา ๆ “วันนี้ค้าขายเป็นยังไงบ้าง?”
เสี่ยวฮวามองเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ดีมากเลยค่ะ ตอนเที่ยงเดิมทีจองไว้ 5 โต๊ะ แต่เปิดไปตั้ง 8 โต๊ะ ตอนเย็นก็เพิ่มอีก 3 โต๊ะ รวมเป็น 13 โต๊ะ ยุ่งกว่าก่อนอีกค่ะ”
เขาสูบบุหรี่เข้าปอดลึก ๆ แล้วพยักหน้า “ดี เธอไปทำงานก่อนเถอะ เดี๋ยวมีคนมาตามหา”
“ค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะ อย่าลืมเรียกฉันล่ะ”
“รู้แล้ว”
ฉินเฟิงยิ้ม วันนี้แค่ช่วงเช้าเขาก็ทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นคนของตัวเองแล้ว เรื่องนี้ทำให้เขาวางใจมาก
เลิ่งเยว่หนิงนั่งอยู่ในสำนักงาน อารมณ์ของเธอก็ดีไม่แพ้กัน
ในที่สุดบ้านพักรับรองก็ฟื้นจากวิกฤตจนกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
“หัวหน้าฉินไปแล้วหรือยัง?”
หลิวหลานส่ายหน้า “ยังค่ะ ก่อนหน้านี้เอาแต่นอนอยู่”
เลิ่งเยว่หนิงพยักหน้า “อืม งั้นก็ไม่ไปกวนเขาแล้ว”
เมื่อได้ยินเสียงประตูด้านนอกปิดลง
หลิวหลานก็พูดว่า “น่าจะเป็นหัวหน้าฉินไปแล้วค่ะ”
เลิ่งเยว่หนิงลุกขึ้นเดินออกไป
“หัวหน้าฉินไปแล้วหรือคะ?”
ฉินเฟิงหันกลับมามองเธอ “อืม ออกไปเดินดูสักหน่อย จะได้จัดการเอาของสำหรับสัปดาห์หน้ากลับมา”