“กริ๊ง ๆ ๆ~”
“ผมฉินเฟิง ใครครับ?”
“เสี่ยวฉิน ฉันเอง”
“อ้อ ผู้อำนวยการตู้ โทรหาผมมีธุระอะไรหรือครับ?”
“เมื่อครู่หัวหน้าเลิ่งโทรหาผู้อำนวยการเฝิง บอกว่าทางเธออาจมีกระดูกเสือ เรื่องนี้จริงหรือเปล่า?”
ฉินเฟิงไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะหันไปใส่ความเขาทันที
ถึงจะมีกระดูกเสือจริง ๆ แต่ถูกเล่นงานแบบนี้ก็ทำให้เขาโมโหอยู่บ้าง
“ผู้อำนวยการครับ ดูท่าผมคงต้องลาพักยาวแล้ว”
ตู้หยุนเฟยได้ยินก็ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“เธอบอกว่าอยากได้เนื้อเสือไปกอบกู้สถานการณ์ของบ้านพักรับรอง ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธ เลยรีบเข้าป่าไปหาให้
เมื่อครู่หัวหน้าเลิ่งถามว่าผมมีชิ้นส่วนอื่นอีกไหม ผมบอกว่าไม่มี แต่กลับหันไปบอกคุณว่าผมมี คนแบบนี้ผมจะกล้าไปข้องเกี่ยวได้ยังไงครับ”
“หัวหน้าเลิ่งทำเกินไปจริง ๆ เดี๋ยวฉันจะอธิบายกับผู้อำนวยการเฝิงให้ ฉันอนุมัติให้เธอลาหนึ่งเดือน หลังจากนั้นถ้าไม่อยากอยู่ทางนั้นแล้ว ก็กลับมาที่โรงงาน”
ฉินเฟิงได้ยินเช่นนั้นก็พอใจมาก
ขอเพียงอีกฝ่ายยืนอยู่ข้างเขา ก็ยังสานสัมพันธ์กันต่อได้
“ขอบคุณครับผู้อำนวยการ จริง ๆ แล้ววันนี้ผมตั้งใจว่าประเดี๋ยวจะแวะไปหาคุณ
ถึงจะเอากระดูกเสือกลับมาไม่ได้ แต่นายพรานรับปากว่าอีกสักพักจะเอาเหล้าดองกระดูกเสือมาให้ผมหลายไห
พอดีผมจะพักสักระยะ ถึงตอนนั้นจะเอาเหล้าไปส่งให้คุณครับ”
ตู้หยุนเฟยพยักหน้าอย่างยินดี “ดี ๆ ได้แบบนี้ก็ดีมาก ฉันกลัวว่าผู้อำนวยการเฝิงจะรีบร้อนสร้างผลงานจนไปรายงานผู้บังคับบัญชาไปแล้ว แบบนี้ก็ยังพอหาทางชี้แจงได้