เฉียนหลิงได้ยินว่าเลิ่งเยว่หนิงเรียน «วิชาชำระล้าง» แล้ว ก็รีบเข้ามาออดอ้อนฉินเฟิงทันที
“น่าหมั่นไส้จัง คราวหน้าต้องสอนฉันก่อนนะ”
“ฮ่า ๆ ได้สิ เธอฉลาดขนาดนี้ เรียนแป๊บเดียวก็เป็นแล้ว ต้องเรียนรู้เร็วกว่าหล่อนแน่”
เฉียนหลิงเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว”
ฉินเฟิงยิ้ม “เดี๋ยวฉันถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้ชุ่ยจู๋ด้วย ต่อไปพวกเธอจะได้มีเพื่อนฝึกด้วยกัน”
“ได้เลย สอนหล่อนไปเถอะ ฉันจะไปดูสาวงามน้ำแข็งสักหน่อย”
ฉินเฟิงทำหน้าเอือมระอา “เธอไปช้าสักวันก็ไม่เป็นไรหรอก”
“ฮิ ๆ ไม่เอา ให้ชุ่ยจู๋อยู่เป็นเพื่อนคุณก็แล้วกัน” เฉียนหลิงพูดจบก็หมุนตัววิ่งออกไป
ช่วงบ่าย ฉินเฟิงสอนชุ่ยจู๋ฝึกบำเพ็ญอยู่ในห้องทำงาน
พรสวรรค์ของชุ่ยจู๋ก็อยู่ในระดับยอดเยี่ยมเช่นกัน ตันเถียนที่เปิดออกมามีขนาดกว่าหนึ่งฉื่อ
เมื่อวานหลิวหลานก็มีระดับใกล้เคียงกัน ฉินเฟิงพบว่าคนรอบตัวล้วนมีพรสวรรค์ระดับยอดเยี่ยม คนที่โดดเด่นที่สุดคือเลิ่งเยว่หนิงกับเฉียนหลิง
“อ้าว~ สาวงามน้ำแข็ง ทำอะไรอยู่เหรอ?”
เมื่อเลิ่งเยว่หนิงเห็นเฉียนหลิงมา ก็เดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงเรียนวิชาเวทได้แล้ว จึงยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบเบา ๆ
“เรียนรู้อะไรได้นิดหน่อยก็รีบมาวางท่า สมกับนิสัยยัยปีศาจน้อยจริง ๆ”
“คิก ๆ ๆ~”
เฉียนหลิงยกมือปิดปากหัวเราะ “ดูท่าสาวงามน้ำแข็งก็เรียนได้แล้วนี่นา น่าเสียดายที่ยังช้ากว่าฉันอยู่ดี ฉินเฟิงยังบอกเลยว่าฉันฉลาดกว่าเธอตั้งเยอะ”
“อย่าคิดยุแยงให้แตกคอกัน วิธีนี้ใช้กับฉันไม่ได้หรอก”
“งั้นเหรอ ดูท่าเธอจะไว้ใจเขามากเลยนะ”
พูดแล้วก็ฟุบลงบนโต๊ะ เลิกผ้าพันคอตรงลำคอขึ้นเล็กน้อย “เขาน่าหมั่นไส้มาก ดูสิ จูบฉันจนแดงไปหมดแล้ว”