ฉินเฟิงสวมชุดนอน นั่งชงชาอยู่ในห้องหนังสือ
เขาครุ่นคิดว่ามีอะไรบ้างที่จำเป็นสำหรับตน
คราวนี้เขานำสิ่งของที่มีพลังงานกลับมาได้ 124 ชิ้น
จึงสามารถสุ่มแบบระบุเป้าหมายได้ 12 ครั้ง
แน่นอนว่าจะใช้ทั้งหมดไม่ได้ เพราะยังต้องเพิ่มความแข็งแกร่งให้สัตว์กลายพันธุ์ด้วย ไม่แน่ว่านักวิจัยอาจสกัดสิ่งที่ทรงพลังกว่านี้จากมนุษย์จำลองได้
“รอดูของรางวัลเช็กอินรายปีก่อนค่อยว่ากัน”
อย่างไรเสียก็ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว เหลืออีกไม่กี่วันเท่านั้น
หูเวยเดินเข้ามาในห้องหนังสือ “ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะ เจอเรื่องอะไรมาหรือเปล่า?”
ฉินเฟิงยิ้มพลางโบกมือ “ไม่มีอะไร ช่วงนี้ฝึกฝนเป็นยังไงบ้าง?”
“อืม ดีทีเดียว แต่ฝึกไปแต่ละวันก็พัฒนาได้เท่านั้น กลางวันเลยออกไปเดินเล่นในสวนบ้าง”
“รู้จักพักผ่อนสลับกับทำงานก็ดีแล้ว ถ้าเอาแต่ฝึกฝนทุกวัน ชีวิตจะมีอะไรสนุกล่ะ”
หูเวยมองเขา “ถ้าฉันเก่งได้อย่างคุณสักวันก็คงดี”
“ฮ่า ๆ ต้องมีวันนั้นแน่นอน”
ค่ำคืนนั้นบ้านคึกคักเป็นพิเศษ
ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะอาหาร กินข้าวด้วยกัน
ฉินเฟิงไม่ได้กลับบ้านมานาน จางตันกับพวกเธอจึงรินเหล้าให้เขา แล้วผลัดกันยกแก้วดื่ม คล้ายตั้งใจจะกรอกให้เขาเมา
“ฮ่า ๆ ยังคิดจะมอมเหล้าฉันอีกเหรอ ดูสิว่าวันนี้ฉันจะทำให้พวกเธอเมายังไง!”
อวี๋ซิ่งจือกับคนอื่น ๆ ต่างก็ยิ้มพลางยกแก้วมาดื่มกับเขาทีละคน
ฉินเฟิงไม่เกี่ยงสักแก้ว จากนั้นก็ไล่ตามพวกเธอไปมอมเหล้าทีละคน
“อย่าหนี เมื่อกี้พวกเธอมอมฉัน ถึงตาฉันบ้างแล้ว”
“ไม่ไหวแล้ว เมาแล้ว”