ฉินเฟิงสูบบุหรี่ไปหนึ่งอึก “ได้ ฟังหัวหน้าฝ่าย แล้วต้องการของวันไหน?”
หม่ากว่างเซิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มดีใจ “ยิ่งเร็วยิ่งดี”
“พรุ่งนี้เช้าผมจะเอาไปส่ง”
“ฮ่า ๆ ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเรื่องแค่นี้ทำอะไรนายไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะไปบอกหัวหน้าซุน”
“ได้ งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมกลับก่อนนะ”
“ไปเถอะ ว่าง ๆ ก็แวะมานั่งเล่นได้”
ฉินเฟิงเดินกลับไปที่สำนักงาน
ซุนหลางยืนอยู่ในห้องทำงานของรองผู้อำนวยการโรงงานที่ดูแลฝ่ายธุรการ
ตู้หยุนเฟยส่ายหน้าอย่างจนใจ “นายเนี่ย ทำอะไรหุนหันพลันแล่นเกินไป คนนั้นน่ะเหมือนถังดินปืน ฉันเพิ่งย้ายนายมาที่นี่ นายก็ทำเรื่องเสียหน้าไปแล้ว ต่อไปจะทำงานกันยังไง?”
“ผู้อำนวยการโรงงาน ผมประมาทเองครับ”
“ฮึ ตอนนี้นายก็ยังไม่เข้าใจ คนนั้นไม่เคยเป็นศัตรูของเราเลย”
ซุนหลางรีบพยักหน้า “ใช่ ๆ ผมพูดผิดไปครับ”
ตู้หยุนเฟยยกถ้วยชาขึ้นจิบ “คนเป็นผู้นำต้องใจกว้าง รางวัลสำหรับความดี โทษสำหรับความผิด ให้รางวัลและลงโทษอย่างชัดเจน คนข้างล่างถึงจะยอมรับนาย”
“ผู้อำนวยการโรงงาน หมายความว่าจะให้รางวัลเขาหรือครับ?”
“แน่นอน คนมีความสามารถก็ต้องเลื่อนตำแหน่ง เดี๋ยวไปกับฉันสักเที่ยว”
“ท่านเตรียมจะ...”
ตู้หยุนเฟยวางแก้วชาลง “ฉันตั้งใจจะปรับปรุงหอรับรองของโรงงานเราให้ดีสักหน่อย ฉินเฟิงมีความสามารถด้านจัดซื้อ จะมอบหมายให้เขารับผิดชอบการจัดหาเนื้อสัตว์”
ซุนหลางยกนิ้วโป้งให้ “ผู้อำนวยการโรงงานนี่หลักแหลมจริง ๆ คิดจะทำให้เขารู้ว่ายากแล้วถอยไปเองสินะครับ”
“เพราะปริมาณงานเพิ่มขึ้นมาก ฉันเลยคิดจะแต่งตั้งเขาเป็นรองหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อ ให้ดูแลงานส่วนนี้”