หลี่เจี้ยนเย่จ่ายค่ารักษาพยาบาลเสร็จ มองสภาพน่าเวทนาของเฉินต้าจวินกับพวกอีกยี่สิบกว่าคนแล้ว รู้สึกว่าขาทั้งสองข้างสั่นพั่บ ๆ
“พี่จวิน... พี่จวิน พวกพี่ไปมีเรื่องกับฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาหรือครับ?”
เฉินต้าจวินหน้าซีด ยกมือกุมอกแล้วลุกขึ้นนั่ง “ไอ้หนู คราวนี้พวกเราต้องมาเจอสภาพแบบนี้ก็เพราะแก จะชดใช้ยังไง?”
“ผมก็ไม่ได้บอกให้พวกพี่ไปมีเรื่องกับฝ่ายรักษาความปลอดภัยนี่ครับ”
“เหลวไหล! เป็นบอดี้การ์ดของนายท่านฉินต่างหากที่ลงมือ”
“นายท่านฉิน? บอดี้การ์ด?”
สีหน้าของหลี่เจี้ยนเย่เปลี่ยนไป
“เป็นไปไม่ได้ พ่อผมถามมาแล้ว เขาบอกว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เด็กกำพร้าไม่ใช่เหรอ?”
หัวใจเต้นรัว เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
อีกฝ่ายอาจมีคนหนุนหลังจริง ๆ เพียงแต่มีคนรู้เรื่องนี้ไม่มาก
ไม่อย่างนั้นพ่อของเขาจะถูกปลดจากตำแหน่งกะทันหันได้อย่างไร?
“แม่งเอ๊ย พวกเรานอนเจ็บอยู่ตรงนี้แล้ว ยังจะโกหกได้อีกหรือไง”
“ถ้าไม่ใช่เพราะช่วยแก พวกเราจะต้องเจ็บหนักขนาดนี้หรือ?”
หลี่เจี้ยนเย่หน้าซีดตามไปด้วย หากอีกฝ่ายมาตามหาเขาถึงที่นี่ เขาจะยังมีชีวิตรอดหรือเปล่า?
เฉินต้าจวินมองเขาอย่างดุดัน “เพื่อไม่ให้พวกเขารู้ว่าแกเป็นคนบงการ ฉันยอมให้เขาต่อยจนซี่โครงหักไปสามซี่ ยังไม่ปริปากสักคำ”
พอได้ยินเช่นนั้น หลี่เจี้ยนเย่ก็คว้าแขนอีกฝ่ายอย่างตื่นเต้น “พี่จวิน พวกพี่ไม่ได้บอกชื่อผมไปจริง ๆ ใช่ไหม?”
“พวกเรารักษาคำพูดที่สุด เรื่องผิดกฎน่ะทำไม่ได้ แต่พี่น้องตั้งมากมายต้องพักรักษาตัว แกก็ควรตอบแทนกันบ้างใช่ไหม?”
หลี่เจี้ยนเย่ตบอกตัวเอง “พี่จวินเป็นพี่น้องที่ดีจริง ๆ พวกพี่พักรักษาตัวให้สบาย คนละ 20 หยวนเป็นค่าบำรุงร่างกาย ระหว่างนี้ค่าโรงพยาบาลกับค่าอาหารผมจัดการเอง”