ฉินเฟิงมองเด็กสาวที่เดินเข้ามาในห้อง แล้วอดชมในใจไม่ได้ว่าสวยจริง ๆ สมกับเป็นพี่น้องแท้ ๆ
เขายิ้มพลางกล่าวว่า “หัวหน้าเลิ่ง งั้นผมไปก่อนนะ จะไปซื้อของกลับมา”
“อืม”
เห็นสีหน้าของเลิ่งเยว่หนิงแล้ว เขาก็แอบยิ้มในใจ
เลิ่งเยว่ฉีมองตามเขาไป “พี่คะ นั่นคือหัวหน้าฉินเหรอ? ดูอายุไล่เลี่ยกับหนูเลย”
“ทำไมเธอมาอีกแล้วล่ะ?”
“หนูหยุดแล้ว จะมาเยี่ยมพี่บ้างไม่ได้หรือไง” เลิ่งเยว่ฉียิ้มแหย
หลิวหลานพูดขึ้นจากด้านข้าง “เสี่ยวฉี เธอมาถูกจังหวะพอดี เมื่อกี้หัวหน้าฉินคิดค้นเครื่องดื่มชนิดหนึ่ง เดี๋ยวฉันไปเอามาให้เธอสักแก้ว”
“จริงเหรอคะ เขายังคิดค้นเครื่องดื่มเป็นด้วย”
เลิ่งเยว่ฉีเห็นเครื่องดื่มที่เหลืออยู่บนโต๊ะ จึงเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ “หรือว่าจะเป็นแก้วนี้?”
เลิ่งเยว่หนิงยกแก้วขึ้น “แก้วนี้ฉันดื่มแล้ว เดี๋ยวหลิวหลานเอาแก้วใหม่มาให้”
“ชิ ทำเป็นรังเกียจหนู”
หลิวหลานยกแก้วเข้ามาให้ในเวลาไม่นาน “เสี่ยวฉี เอ้านี่”
“ขอลองดูหน่อยว่าอร่อยจริงหรือเปล่า”
เลิ่งเยว่ฉีจิบไปคำหนึ่ง ดวงตาพลันเป็นประกาย “ว้าว เย็นสดชื่นมาก รสชาติก็ดีด้วย ทำยังไงเหรอคะ?”
ฉินเฟิงเดินไปยังห้องพักรับรอง
เมื่อเห็นพนักงานสาวสวยคนหนึ่งกำลังจัดห้องอยู่ เขาก็เดินเข้าไปแล้วล็อกประตู
ยังดีที่มีคนอยู่รอบตัวเยอะ ไม่อย่างนั้นถ้าต้องกลั้นไฟปรารถนาไว้แบบนี้ทุกวัน เขาคงระเบิดแน่
แค่ช่วงบ่ายเขาก็รู้แล้วว่าน้องสาวของเลิ่งเยว่หนิงรับมือยากขนาดไหน
ทั้งสองนั่งจ้องตากันอยู่ในห้องทำงาน