เลิ่งเยว่ฉีไปที่สถานรับรองกับพี่สาวทุกวัน
“ฮึ ฉินเฟิงก็ไม่มาหรอก เขาขี้เกียจขนาดนั้น ไล่เขาออกไปเลยสิ”
เลิ่งเยว่หนิงยิ้ม “ถึงเขาจะขี้เกียจ แต่สถานรับรองขาดเขาไม่ได้หรอก”
เลิ่งเยว่ฉีก็รู้เรื่องของฉินเฟิงเหมือนกัน เธอเท้าคางฟุบอยู่บนโต๊ะ “เขายังทำท่ารังเกียจฉันอีก ฮึ คราวหน้าถ้าเจอ ฉันจะไม่คุยกับเขาแล้ว”
“ได้ยินแล้วนะ มาดูกันว่าจะทำได้จริงหรือเปล่า”
“เพี๊ยะ~”
“ยุงน่ารำคาญจริง ๆ” เลิ่งเยว่ฉีบ่น
【ติ๊ง~ โอกาสเช็กอินสะสมครบ 30 ครั้งแล้ว ต้องการใช้หรือไม่?】
ฉินเฟิงบิดขี้เกียจ
พอมองดูเวลา ก็เก้าโมงเช้าแล้ว
เมื่อคืนเขากับเถาจื่อและพวกเธอเล่นกันสุดเหวี่ยง ช่วงนี้พวกเธอยิ่งเล่นเป็นขึ้นทุกที ทำเอาเขาฟินจนแทบลอย
“เช็กอิน”
【ติ๊ง~ เช็กอินสำเร็จ ยินดีกับเจ้าของระบบที่ได้รับทักษะการบรรเลงเครื่องดนตรีระดับปรมาจารย์ และตำรารวมบทเพลง】
ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในหัว
ฉินเฟิงรู้สึกมึนงงไปหมด
ทักษะการบรรเลงเครื่องดนตรีระดับปรมาจารย์ครอบคลุมวิธีบรรเลงเครื่องดนตรีทุกชนิดที่เคยมีอยู่ในโลกนี้ ฝีมืออยู่ในระดับสูงสุดอย่างแท้จริง
ส่วนตำราบทเพลงก็ยอดเยี่ยมมาก มีทั้งเพลงโบราณและเพลงสมัยใหม่ แม้แต่เพลงที่เขาเคยรู้จักก่อนข้ามมิติมาก็มี
ข้อมูลมีถึงช่วงก่อนที่เขาจะข้ามมิติ ส่วนหลังจากนั้นมีเพลงใหม่หรือไม่ เขาก็ไม่รู้แล้ว
“ก็ไม่เลว เก็บไว้เอาไปอวดได้อยู่”
เขาเข้าไปในฟาร์มเพื่อล้างหน้าล้างตา
ชายชรานักพรตผมยาวสวมชุดนักพรตเก่าโทรม เดินอยู่บนถนนขายของเก่า ข้างกายยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งติดตามมาด้วย