ในห้องอาหาร หัวหน้าขบวนรถไฟจับมือฉินเฟิงพลางกล่าวขอบคุณไม่หยุด
「ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่รู้จะอธิบายกับแม่ของเด็กอย่างไร」
ตำรวจรถไฟอาวุโสที่อยู่ข้าง ๆ ถามว่า「ตอนนั้นคุณดูออกได้ยังไงว่ามีเด็กอยู่ในกระเป๋า」
ฉินเฟิงยิ้ม「คนลักพาตัวขโมยเด็กมาแล้ว ย่อมต้องรีบออกไปเพื่อไม่ให้ถูกจับได้ ผมเลยจับตาดูคนแถวประตูรถเป็นพิเศษ」
「ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง สายตาสังเกตของคุณยอดเยี่ยมจริง ๆ ถ้าดูผิดไปคงยุ่งแน่」
「โชคดีที่ไม่ได้ดูผิด ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ」
「สหาย ช่วยทิ้งชื่อหน่วยงานหรือที่อยู่ไว้หน่อย เราจะได้รายงานเรื่องนี้ขึ้นไป อย่างไรก็ต้องยกย่องคุณให้ได้」
ฉินเฟิงโบกมือ「ไม่ต้องหรอก ใครเห็นเข้าก็คงนิ่งดูดายไม่ได้เหมือนกัน」
「ทิ้งไว้หน่อยเถอะ」ตำรวจรถไฟอาวุโสจ้องเขาอย่างพินิจพิจารณา
ฉินเฟิงเห็นสายตาของอีกฝ่ายก็ทำหน้าอ่อนใจ「เมื่อกี้ยังชมกันอยู่เลย ทำไมถึงกลับมาจับผิดกันอีกแล้ว ความระแวดระวังของคุณนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ」
พูดจบก็หยิบบัตรประจำตัวส่งให้อีกฝ่าย
พอตำรวจรถไฟอาวุโสเห็นปกบัตร สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น เมื่อเปิดดูด้านในแล้วก็รีบทำความเคารพ「ท่านผู้บังคับบัญชา สวัสดีครับ!」
คนอื่น ๆ ต่างชะงัก ไม่เข้าใจว่ามีผู้บังคับบัญชาที่อายุน้อยขนาดนี้ด้วยหรือ
แต่ทุกคนรู้ว่าเรื่องนี้ต้องไม่ใช่เรื่องล้อเล่น จึงพากันทำความเคารพตาม
ฉินเฟิงรับความเคารพ「พอแล้ว รู้กันแค่นี้ก็พอ ผมกลับก่อนล่ะ」
「ขอให้ท่านผู้บังคับบัญชาเดินทางโดยสวัสดิภาพครับ!」
ฉินเฟิงแอบรู้สึกภูมิใจอยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ถูกเรียกว่าท่านผู้บังคับบัญชา
เมื่อก่อนเขาเป็นแค่หัวหน้าฝ่ายระดับรองในโรงงานเหล็กกล้า ยังห่างจากคำเรียกนี้อีกหลายขั้น