พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปอีกกว่าครึ่งเดือน
ฉินเฟิงไม่ได้รับภารกิจใหม่ เขาใช้ชีวิตอยู่บ้านหรือไม่ก็ไปทำงานทุกวัน
「เช็กอิน」
【ติ๊ง~ เช็กอินสำเร็จ ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับยาฟื้นพลังวิญญาณ 10 เม็ด และพลังเวท 1 สาย】
ฉินเฟิงสัมผัสได้ถึงพลังเวทที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่าง ก่อนจะเปิดหน้าต่างห้องหนังสือ
ฝูงนกตัวเล็กบินมาเกาะบนขอบหน้าต่าง
「นายท่าน พวกนี้เป็นเพื่อนที่ข้าเรียกมาเอง」
ฉินเฟิงยิ้มพลางลูบหัวนกตัวหนึ่ง จากนั้นก็หยิบเมล็ดข้าวออกมาหนึ่งกำมือ ป้อนให้พวกมัน
เขายกมือคว้านกตัวหนึ่งไว้ แล้วใช้นิ้ววาดอักขระลึกลับ ก่อนส่งมันเข้าไปในสมองของนก
ในทะเลจิตสำนึกมีจุดแสงรูปหัวนกเพิ่มขึ้นมาหนึ่งจุด
จุดแสงที่มีรูปร่างคล้ายกันมีอยู่หลายร้อยจุดแล้ว
วางมันลงแล้ว เขาก็คว้านกอีกตัวขึ้นมา
ตอนนี้พลังเวทของเขาเต็มเปี่ยม ต่อให้ใช้จนหมด หากเกิดเรื่องขึ้นก็ยังกินยาเติมพลังให้เต็มได้ในพริบตา
ไม่นาน เขาก็ทำพันธสัญญากับนกตัวเล็กไปยี่สิบกว่าตัว
「กินอิ่มแล้วก็ไปเล่นกันเถอะ」
พวกนกส่งเสียงเจื้อยแจ้วบินจากไป
อีกาตัวหนึ่งบินมาเกาะบนต้นไม้
「นายท่าน ผู้หญิงที่ท่านให้ข้าคอยจับตาเกิดเรื่องแล้ว คุณปู่ของนางเป็นลมจนถูกส่งโรงพยาบาล ตอนนี้นางกำลังร้องไห้อยู่」
「จับตาดูต่อไป」
「ขอรับ!」
ฉินเฟิงครุ่นคิดว่าจะใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์ได้หรือไม่
แต่เขาไม่มียาช่วยชีวิต ต่อให้ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้
ถึงจะมียาช่วยชีวิต เขาก็ยังใช้เป็นข้อแลกเปลี่ยนเรื่องสร้อยคอได้
「หรือจะลองสวมรอยเป็นหมอดูสักครั้งดี?」
เขาลูบคาง นึกถึงสถานการณ์ของผู้หญิงคนนั้นแล้วก็รู้สึกว่าอาจได้ผลจริง ๆ