ซุนหลางพยักหน้าอย่างพอใจ “มีความดีความชอบก็ไม่หยิ่งผยอง ดีมาก เดือนหน้าเพิ่มปริมาณงานของทุกคนอีก 20 เปอร์เซ็นต์
ฉันไม่ได้บอกให้พวกเธอทำได้เท่ากับสหายฉินเฟิง แต่ก็ต้องพัฒนาขึ้นบ้าง เอาละ ทุกคนกลับไปทำงานได้”
พอเขาเดินออกไป คนในห้องก็เริ่มบ่นกัน
“บ้าชะมัด พูดเหมือนเดือนหนึ่งทำให้ได้ 30 ชั่งมันง่ายนักแหละ”
“นั่นสิ พวกเราพลอยโดนหางเลขไปด้วยแท้ ๆ”
“ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้พวกเราไม่มีดวงแบบนั้นล่ะ”
ฉินเฟิงมองออกแล้วว่า หัวหน้าคนใหม่ปากชมเขา แต่ที่จริงกำลังโยนความเกลียดชังมาให้เขา
อีกฝ่ายตั้งใจจะโดดเดี่ยวเขา
เพียงแต่เขายังไม่เข้าใจตัวเองกับอีกฝ่ายก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกันสักหน่อย จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?
พอคิดทบทวนสถานการณ์ในโรงงาน เขาก็เข้าใจขึ้นมา
เป็นเพราะการปรับเปลี่ยนบุคลากรก่อนหน้านี้ ทำให้มีคนไม่พอใจ
พวกนั้นคิดว่าเขาเป็นตัวแปรที่ไม่มั่นคง จึงอยากใช้วิธีนี้บีบให้เขาเป็นฝ่ายลาออกไปเอง
ฉินเฟิงลุกขึ้น หยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้อง
ได้ยินเสียงด่าทอดังมาจากด้านหลัง เขากระตุกมุมปากนิด ๆ ก่อนเดินออกไป
ถ้าเป็นคนอื่น วิธีนี้อาจได้ผลจริง ๆ ก็ได้
แต่ถ้าใช้กับเขา ก็นับว่าหาคนผิดแล้ว
ในเมื่อคนพวกนั้นไม่อยากเห็นหน้า ต่อไปเขาก็แค่มาส่งของสัปดาห์ละครั้งแล้วกลับ
ตรงกับที่เขาต้องการพอดี
อวี๋จี้หยางเดินตรวจโรงงานมากับคนอื่น พอเห็นฉินเฟิงกำลังจะไปก็โบกมือเรียก
“เสี่ยวฉิน กลับแล้วเหรอ?”
“กลับแล้ว ถ้าไม่ไปตอนนี้ อีกเดี๋ยวคงกลายเป็นศัตรูของทุกคน”
อวี๋จี้หยางหยิบบุหรี่ส่งให้ “เกิดอะไรขึ้น?”
“เฮ้อ เพราะผมทำงานได้เกินเป้า หัวหน้าคนใหม่เลยเพิ่มปริมาณงานให้ทุกคนอีก 20 เปอร์เซ็นต์”